"Το μέλλον είναι προβολή του παρόντος"

Στην υγειονομική κρίση που ζούμε, που ακολούθησε την βαθιά οικονομική, που ακόμη δεν έχουμε ξεπεράσει βέβαια, δεικνύεται η αξεπέραστα διορατική ρήση του Ισοκράτη:

"Μηδενί συμφοράν ονειδίσης. Κοινή γαρ η τύχη και το μέλλον αόρατον."

Ισχύει αυτή για όλους;

Τα γεγονότα μας δείχνουν το αντίθετο. Γι' άλλη μια φορά αυτοί που διαχωρίσθηκαν από το σύνολο, υπηρετώντας διαχρονικά μόνο τον εαυτό τους και την επιβίωσή τους, βάζοντας σε κίνδυνο τις ζωές ανθρώπων, είναι οι εκπρόσωποι του "θεού" στον κόσμο, που στην Ελλάδα τον ρόλο του μεσίτη έχει η Ορθόδοξη Ανατολική Εκκλησία. Πιστή στα δόγματά της, με κορυφαίο τον έξωθεν του κόσμου τούτου δημιουργό, στέκεται κι αυτή έξω από κάθε νομιμότητα ή κοινοτική συλλογικότητα που δεν υπηρετεί τα συμφέροντά της. Μάχεται οποιοδήποτε επιχείρημα θίγει το δογματικό της τέλμα, βάζοντας σε κίνδυνο, εν προκειμένω στην υγειονομική κρίση, την ζωή των ανθρώπων.

Από την αρχή της κρίσης φάνηκε ότι το μεγάλο πρόβλημα, αναμενόμενου και του Πεσάχ, θα ήταν να πεισθούν ο κλήρος και οι χριστιανοί ακόλουθοί του, για το κλείσιμο των ναών τους και την εναρμόνισή τους με την έκτακτη νομιμότητα.

Ας θυμηθούμε την αρχική άρνηση του επικεφαλής των ορθοδόξων στην Ελλάδα Ιερώνυμου, να σεβαστεί τα μέτρα. Χρειάσθηκε να συρθεί το πολιτικό σύστημα κάτω από τα ράσα του αρχιεπισκόπου, ώστε,εν μέρει, να υποχωρήσει. Γι' άλλη μια φορά φάνηκε ποιος διαχειρίζεται αυτόν τον τυραννισμένο τόπο.

Υπουργοί τηλεοπτικοί αστέρες, όπως ο υπουργός Ανάπτυξης & Επενδύσεων, αυτολογοκρίνομαι μη θέλοντας καν να ξεστομίσω τ' ονομά του, έβγαινε ως νέος Τορκεμάδα στριγγλίζοντας στα κανάλια "Πιστεύεις; Εσύ πιστεύεις", "Δεν μιλώ με απίστους" στις προτροπές της λογικής για την απαγόρευσης της μετάληψης και κλείσιμο των ναών, τονίζοντας πως στηρίζει τη στάση της Εκκλησίας. 

Προκειμένου να υπηρετήσουν το κανιβαλικό τοτέμ της μετάληψης, θυσιάζουν το υπέρτατο αγαθό της ζωής.

Βουλευτές όπως η Ράπτη, προκλητικά παραβιάζοντας την νομιμότητα, δήλωνε:«Εγώ κοινώνησα, και θα συνεχίσω να κοινωνώ». 

Δήμαρχοι, βουλευτές, υπουργοί, λοιμωξιολόγοι, ιεράρχες, λαϊκοί έβαλαν πάνω από το κοινό καλό τις θρησκευτικές τους εμμονές.

Από την άλλη εκτιμώ την στάση των Ελλήνων Πολυθεϊστών, που από την αρχή της κρίσης τάχθηκαν υπέρ του κοινού σκοπού για την διασφάλιση της υγείας και της συνέχισης της ζωής σ' αυτόν τον Ιερό τόπο.

"Με σεβασμό στο υπέρτατο αγαθό της Υγιείας και εναρμονίζοντας τις δράσεις μας με τις ορθές οδηγίες του κράτους για τον περιορισμό της επιδημίας, η κοινότητα ματαιώνει μέχρι νεωτέρας τις εκδηλώσεις της, αρχής γενομένης με την επίσκεψη στην Νεμέα. Οι ιητήρες Θεοί και Θεές μαζί μας."

"Λάβρυς" Λατρευτική Κοινότητα

Η Ελληνική θρησκεία αντιλαμβάνεται τον κόσμο ως ενιαίο και αδιαίρετο σύνολο. Προέκτασή της είναι όλα τα όντα, οι τέχνες, οι επιστήμες. Μεγάλη της υπηρεσία, η θεραπεία της ζωής, ως μέγιστο αγαθό. Η Ελληνική θρησκεία είναι άρρηκτα δεμένη με την ζωή της Πολιτείας και το αντίστροφο, αντιλαμβανόμενη αυτήν ως κοινωνικό όχημα συντροφικότητας. Εκεί βρίσκονται οι Βωμοί της, οι Ναοί της, οι Μύθοι της, οι θρύλοι της και οι παραδόσεις της. Εκεί βρίσκεται το μεγαλύτερο μέρος της ψυχή της.

Δεν ξέρω αν στο μέλλον, κυρίως οι χριστιανοί, μπορούν να επικαλεστούν οποιαδήποτε παραβίαση νομιμότητας, αφού σε μια κρίσιμη στιγμή, δεν σεβάστηκαν την ίδια την ζωή. Ακόμη και το κλείσιμο των ναών τους για τους πιστούς, έγινε υπό τον Οφθαλμό της Αδράστειας.

Μια προσωρινή αναστολή της λειτουργίας των ναών τους έγινε αφορμή για σύγκρουση, απειλές, κατάρες και κάθε φύσεως τριτοκοσμικών αντιδράσεων.

Φαντασθείτε τώρα πως εμείς οι Έλληνες Πολυθεϊστές στερούμαστε τους Βωμούς μας, του Ναούς μας από το 356 μ.κ.χ. Αναγκαζόμαστε να ζητιανεύουμε ερείπια για ν' ασκήσουμε τις, αυτονόητες για όλους τους άλλους, ιεροπραξίες μας. 

Θεωρώ, χωρίς βέβαια να έχω πεισθεί ο ίδιος, αλλά τουλάχιστον εύχομαι, ο κόσμος που θ' αναδυθεί από αυτήν την κρίση ν΄αντιληφθεί την παντοδυναμία του θανάτου και να λατρέψει την ζωή.

Πύλες των Αθηνών

Οι Πύλες στην ιστορική πορεία της ανθρωπότητας έχουν φορτιστεί κυρίως με θετικό πρόσημο. Ξεκινώντας από τις οικιακές που μας φέρνουν σ' επαφή με τον εξωτερικό κόσμο όταν αυτές ανοίγουν ή μας προσφέρουν την ασφάλεια της εστίας όταν αυτές κλείνουν. Προχωρώντας μπορούμε να διαβούμε τις πύλες εργασίας, τις πύλες της Πόλης, πύλες "μεταφυσικών" διαβάσεων, τις Πύλες της αντίληψης του Άλντους Χάξλεϋ ή τις σύγχρονες ηλεκτρονικές πύλες, portals.

Οι πύλες που είναι συνδεδεμένες με τις εισόδου των πόλεων, έχουν μια ιδιαίτερη αξία, αφού αυτές οριοθετούν τα πολιτειακά όρια, αποτελώντας τα σημεία εισόδου ή εξόδου μιάς πόλης. Σ' εποχές που η αισθητική υπηρετούσε την τέχνη ή και το αντίστροφο, αυτές διακοσμούνταν καλαίσθητα, φέροντας τα σημάδια εκείνα που έντυναν την ψυχή της πόλης με την καλλιτεχνική οπτική του δημιουργού. Σήμερα οι πύλες της πόλης "διακοσμούνται" με κουτιά διοδίων.

Στο παρόν πόνημα θ' ασχοληθούμε με τις φημισμένες Πύλες των αρχαίων Αθηνών.

Θ' αρχίσουμε την μνημόνευσή τους από το περίφημο Δίπυλο, την μεγαλύτερη πύλη των Αθηνών και κύρια είσοδο της πόλης, που βρισκόταν στη δυτική πλευρά του αθηναϊκού τείχους. Οι πύλες καλούνται επίσης ως Κεραμικαί διότι παρενέπιπτον μεταξύ των δύο Κεραμεικών, του "Έσω" της πόλεως και του "Έξω" αυτής. Καλούνταν επίσης Θριάσιαι, από το Ελευσίνιο πεδίο που διέσχιζε η Ιερή Πομπή καθώς και Δημιάδες επειδή εκεί στέκονταν οι "δημόσιες" γυναίκες.

Εξήντα μέτρα νότια του Διπύλου, βρισκόταν η Ιερά Πύλη, αφετηρία της Ιεράς οδού που ένωνε την πόλη των Αθηνών με την Ελευσίνα και το Θριάσιο Πεδίο. Από αυτήν  ξεκινούσε η μεγάλη Ελευσίνια Πομπή μ' επικεφαλής τον Ιερόν Ίακχον.

Λέει ο Σικελιανός στο περίφημο ποίημά του "Ιερά οδός":

"Γιατί εκείνο πια το δείλι, σαν άρρωστος, καιρό, που πρωτοβγαίνει ν’ αρμέξει ζωή απ’ τον έξω κόσμον, ήμουν περπατητής μοναχικός στο δρόμο που ξεκινά από την Aθήνα κ’ έχει σημάδι του ιερό την Eλευσίνα. Tι ήταν για μένα αυτός ο δρόμος πάντα σα δρόμος της Ψυχής...."

Ακολουθούν οι Πειραϊκαί Πύλαι στις οποίες κατέληγε ο εκ Πειραιώς δρόμος, που βρίσκονταν νοτίως του τείχους στο σημείο της διασταύρωσης των σημερινών οδών Ερυσίχθονος και Ηρακλειδών.

Οι Μελιτίδες πύλες, δυτικά της Ακροπόλεως, άνοιγαν την Κοίλη οδό του Δήμου Κοίλης που συνέδεε την Ακρόπολη με τον Πειραιά. Εκεί βρισκόντουσαν οι τάφοι του Κίμωνα και του  Θουκυδίδη. Επίσης ο Ηρόδοτος μας πληροφορεί ότι στο ίδιο σημείο ο Μιλτιάδης έθαψε τρείς Ολυμπιονίκες ίππους. Πλησίον των πυλών υπήρχε ο Μελιτέων Οίκος όπου εγυμνάζοντο οι Τεχνίτες του Διονύσου, οι υποκριτές, οι ηθοποιοί.

Οι Ιππάδες πύλες, όνομα που προήλθε εξαιτίας των ιππικών αγώνων που διεξάγονταν ή πύλες του Αιγέως  στα βόρεια του Ολυμπιείου,  απ’ όπου ένας δρόμος οδηγούσε προς το Παναθηναϊκό Στάδιο, τα παριλίσια ιερά, το ιερό του Ηρακλέους Παγκράτους.

 Παρά των πυλών βρίσκονταν ο τάφος του πολιτικού, στρατηγού και ρήτορα Υπερείδη, που κατά την παράδοση έκοψε τη γλώσσα του με τα δόντια του για να μην αναγκαστεί να προδώσει όταν συνελήφθη στο ιερό του Αιακού στην Αίγινα, από τους Μακεδόνες.

Η Ηρία ή Ηριαία πύλη στη διασταύρωση Λεωκορίου και Διπύλου, από την οποία διέρχονταν οι κηδείες κατά την Δύση του Ηλίου, ώστε να μην ταράσσεται η ζωή στην πόλη και η εκφορά του νεκρού, που οφείλει να ακολουθεί ευθεία και σιωπηλή πορεία.

Η Αχαρνική που οδηγούσε προς τους βόρειους δήμους της Αττικής και συγκεκριμένως στις Αχαρνές, την περιοχή μεταξύ Αθηνών και Φυλής. Βρίσκονταν στην συμβολή των τωρινών οδών Σοφοκλέους και Αιόλου. Εκτός της πύλης υπήρχε εκτεταμένο νεκροταφείο εκατέρωθεν ενός δρόμου που οδηγούσε στις Αχαρνές.

Οι Διόμειαι πύλες μεταξύ της "Έσω" κι "Έξω" Διομείας στα νοτιοανατολικά της πόλης, νοτίως του Ολυμπιείου, κοντά στην όχθη του ποταμού Ιλισσού, όπου είχαν εγκατασταθεί οι Αθηναίοι από τον δήμο της Μελίτης πριν από τους Περσικούς Πολέμους. Πλησίον των υπήρχε το γυμνάσιο του Κυνοσάργους.

Οι πύλες του Διοχάρους κοντά στο Λύκειον, απέναντι από το σημείο που εκβάλει ο Ηριδανός στον Ιλισσό,  συνέδεε την Αθήνα με τους δήμους της Μεσογαίας. Τ' ονομά τους το οφείλουν στα περίφημα Λουτρά του Διοχάρους. Από την παροχέτευση υδάτων του ποταμού, σχηματιζόταν έλος γνωστό ως "Τέλμα της Αθηνάς".

Οι Ιτώνιαι πύλες που προφανώς πήραν τ' όνομά τους από κάποιο κοντινό ιερό της Ιτωνίας Αθηνάς. Η πύλη μνημονεύεται απο αρκετούς συγγραφείς της αρχαιότητας. Από τόν αμφισβητούμενο Πλατωνικό "Αξίοχο" πού λέει:  "στις Ιτώνιες πύλες – διότι έζησε κοντά στην πύλη, δίπλα στην στήλη της Αμαζόνος, (Αμαζονίδι στήλη)".

Ο Παυσανίας αναφέρει ότι "ο επισκέπτης που ερχόταν στην Αθήνα από το Φάληρο μπορούσε να δει την στήλη της Αμαζόνος Αντιόπης ακριβώς στην είσοδο της πόλης". Ο Πλούταρχος την τοποθετεί και μάλλον δικαιώνεται από τις αρχαιολογικές ανακαλύψεις, παρά το ιερόν τής Ολυμπίας Γαίας, πλησίον του Ολυμπίου Διός. Ο Αισχίνης αναφέρει την θέση "όπισθεν της πόλεως".

Η πύλη σύμφωνα με μια επιγραφή του 418 π.Χ., ανοιγόταν επάνω στον δρόμο που οδηγούσε στο βαλανείο του Ισθμονίκου.

Οι  Άλαδε Πύλαι καλούμενες και Ανατολικές Φαληρικές, μεταξύ Μακρυγιάννη και Λ. Συγγρού, από την οποία περνούσε η αρχαιότατη οδός της πομπής των Οσχοφορίων και της «άλαδε ελάσεως» των μυστών προς την θάλασσα κατά την τρίτη ημέρα των εορτών των Μεγάλων Μυστηρίων.

Η Νότια Πύλη ή δυτική Φαληρική Πύλη στον λόφο των Μουσών, κάτω από το οδόστρωμα της σημερινής οδού Ερεχθείου.

Στα δυτικά συναντάμε το Δίπυλο υπέρ των Πυλών στο διάσελο των λόφων των Μουσών και της Πνυκός, κοντά στον σημερινό Δημήτριο Λουμπαρδιάρη. Εκεί βρισκόταν παρόδιο ιερό αφιερωμένο στους ήρωες Αίαντα και Ηρακλή.

Πύλη υπήρχε προς το Λύκειο κοντά στις Πύλες του Διοχάρους και παρά της Κρήνης του Πάνοπος, που χρησιμοποιούνταν προς ύδρευση. 

Πύλη εικάζεται ότι υπήρχε και στην περίφημη "Εννεάκρουνο" πηγή της Καλλιρρόης.

ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΙΚΑ

Το θείον και οι νόμοι, ευ μεν αγόντων, εισίν ωφέλιμοι, κακώς δε αγόντων ουδέν ωφελούσιν.
Σόλων



Επειδή ή Ελληνική αντίληψη τού κόσμου διδάσκει νά παίρνουμε θέση στό ιστορικό γίγνεσθαι δίχως ν' αδιαφορούμε ή ν' απέχουμε από αυτό, επιθυμώ νά εκφράσω τίς απόψεις μου σχετικά μέ τήν επικείμενη αναθεώρηση τού Ελληνικού Συντάγματος.
Λόγω τού σαφούς θρησκευτικού προσανατολισμού μου καί νοιώθοντας επί χρόνων "Όσοι το χάλκεον χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται, ζυγόν δουλείας ας έχωσι· θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία."   θά εκφράσω τήν θέση μου, εστιάζοντας στ' άρθρα εκείνα πού αφορούν τήν θρησκευτική συνείδηση τών Ελλήνων πολιτών.

Προοίμιο

Ή απαράδεκτη επίκληση, «Εις το όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος», δέν εκφράζει τό σύνολο τού Ελληνικού κυρίαρχου λαού, παραβιάζοντας καί αλλοιώνοντας εκ τών προτέρων τήν συνειδησιακή του κατάσταση, πού κατοχυρώνεται από τήν παράγραφο 1 τού άρθρου 13.
Προτείνω τήν αμετάκλητη απαλοιφή του ή μετατροπή του σέ:
"Εξ ονόματος τού Ελληνικού κυρίαρχου λαού, από τόν οποίον πηγάζουν όλες οί εξουσίες"

Άρθρο 3.1

"1. Eπικρατούσα θρησκεία στην Eλλάδα είναι η θρησκεία της Aνατολικής Oρθόδοξης Eκκλησίας του Xριστού. H Oρθόδοξη Eκκλησία της Eλλάδας, που γνωρίζει κεφαλή της τον Kύριο ημών Iησού Xριστό, υπάρχει αναπόσπαστα ενωμένη δογματικά με τη Mεγάλη Eκκλησία της Kωνσταντινούπολης και με κάθε άλλη ομόδοξη Eκκλησία του Xριστού τηρεί απαρασάλευτα, όπως εκείνες, τους ιερούς αποστολικούς και συνοδικούς κανόνες και τις ιερές παραδόσεις. Eίναι αυτοκέφαλη, διοικείται από την Iερά Σύνοδο των εν ενεργεία Aρχιερέων και από τη Διαρκή Iερά Σύνοδο που προέρχεται από αυτή και συγκροτείται όπως ορίζει ο Kαταστατικός Xάρτης της Eκκλησίας, με τήρηση των διατάξεων του Πατριαρχικού Tόμου της κθ ́ (29) Iουνίου 1850 και της Συνοδικής Πράξης της 4ης Σεπτεμβρίου 1928."

Μέ τόν όρο "επικρατούσα θρησκεία" τό κράτος μεροληπτεί υπέρ τών Ορθοδόξων Χριστιανών, δεδομένης τής πλειοψηφίας τους, ξεχνώντας ότι ή θρησκευτική ισότητα δεν αφορά ούτε τους πολλούς, ούτε τους λίγους, αλλά αφορά όλους.
Τά δικαιώματα τών πολιτών δέν είναι θέμα πρόσκαιρων πλειοψηφιών ή συναλλαγών μέ τήν
επικρατούσα θρησκεία, πνίγοντας τόν σεβασμό τής ανθρώπινης αξίας.
Έχουμε τό παράδοξο ότι ένας φορέας εξουσίας είναι συγχρόνως φορέας συλλογικών δικαιωμάτων.
Οί υπόλοιπες δογματικές συνταγματικές κατοχυρώσεις τών παραγράφων 2 καί 3, δέν αφορούν τό
σύνολο τών πολιτών καί αποτελούν εσωτερικές δογματικές διαδικασίες τής Ελληνικής Ορθόδοξης
Εκκλησίας.

2. Tο εκκλησιαστικό καθεστώς που υπάρχει σε ορισμένες περιοχές του Kράτους δεν αντίκειται στις
διατάξεις της προηγούμενης παραγράφου.

3. Tο κείμενο της Aγίας Γραφής τηρείται αναλλοίωτο. H επίσημη μετάφρασή του σε άλλο γλωσσικό τύπο απαγορεύεται χωρίς την έγκριση της Aυτοκέφαλης Eκκλησίας της Eλλάδας και της Mεγάλης του Xριστού Eκκλησίας στην Kωνσταντινούπολη."

Άρθρο 16.2

"H παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Kράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Eλλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες."
Μιά σαφώς-ασαφής παράγραφος περί ανάπτυξης θρησκευτικής συνείδησης, πού τήν ζήσαμε στό πετσί μας από τά παιδικά χρόνια, όντας θύματα τής Ορθοδόξου προπαγάνδας πού σχεδιάζεται από τό
"τριτοκοσμικό" Υπουργείο Παιδείας καί Θρησκευμάτων.
Τό κράτος οφείλει νά διαμορφώσει ένα περιβάλλον ελεύθερης Λατρείας σέ κάθε θρησκευόμενο πολίτη.

Άρθρο 18.8

"8. Δεν επιτρέπεται να απαλλοτριωθεί η αγροτική ιδιοκτησία των Σταυροπηγιακών Iερών Mονών της
Aγίας Aναστασίας της Φαρμακολύτριας στη Xαλκιδική, των Bλατάδων στη Θεσσαλονίκη και του
Eυαγγελιστή Iωάννη του Θεολόγου στην Πάτμο, με εξαίρεση τα μετόχια. Eπίσης δεν επιτρέπεται να
απαλλοτριωθεί η περιουσία που βρίσκεται στην Eλλάδα των Πατριαρχείων Aλεξάνδρειας, Aντιόχειας και Iεροσολύμων, καθώς και της Iερής Mονής του Σινά."

Κατάργηση τού απαλλοτρίωτου τών συγκεκριμένων μονών καί Πατριαρχείων, ώς υποκριτικό καί ανεδαφικό. Δέν μπορεί οί έν λόγω μονές καί Πατριαρχεία, μέ προεξάρχον αυτό τών Ιεροσολύμων νά ξεπουλούν τήν περιουσία τους καί στήν Ελλάδα νά τούς εξασφαλίζεται τό απαλλοτρίωτο αυτής.

Άρθρο 105

"1. H χερσόνησος του 'Αθω, από τη Mεγάλη Bίγλα και πέρα, η οποία αποτελεί την περιοχή του Aγίου Όρους, είναι, σύμφωνα με το αρχαίο προνομιακό καθεστώς του, αυτοδιοίκητο τμήμα του Eλληνικού Kράτους, του οποίου η κυριαρχία πάνω σ' αυτό παραμένει άθικτη. Aπό πνευματική άποψη το Άγιο Όρος διατελεί υπό την άμεση δικαιοδοσία του Oικουμενικού Πατριαρχείου. Όλοι όσοι μονάζουν σ' αυτό αποκτούν την ελληνική ιθαγένεια μόλις προσληφθούν ως δόκιμοι ή μοναχοί, χωρίς άλλη διατύπωση."

Κατάργηση τού αυτοδιοίκητου τών μονών τού Άθου, αυτού τού κατάλοιπου τής Συμφωνίας τού
Βερολίνου τό 1878.
Επαναφορά τού φυσικού του ονόματος " Άθως ", τό οποίο καταργήθηκε μέ χρυσόβουλο έγγραφο τού
Αυτοκράτορα Αλέξιου Α' Κομνηνού.
Ελεύθερη πρόσβαση όλων τών Ελλήνων καί κυρίως τών Ελληνίδων πολιτών, στόν " Άθω ".

Ζητούμε τήν "εκ τών πραγμάτων" συνταγματική αναγνώριση τής Ελληνικής Πολυθεϊστικής
Παραδοσιακής Θρησκείας, όπως αυτή έχει διαμορφωθεί από τόν Όμηρο μέχρι τίς ημέρες μας, ώς
ισότιμης σέ δικαιώματα καί υποχρεώσεις, μέ τίς άλλες θρησκείες.
Τήν ελεύθερη πρόσβαση στούς Ναούς τών προγόνων μας, γιά τήν άσκηση τών Λατρευτικών πρακτικών μας.

The spiders from Mars

Τό "καλό" μέ τόν θάνατο τού David Bowie, είναι ότι ό κόσμος επέστρεψε, πετώντας, στήν γονιμική Ουτοπία του, στό διάστημα. Έφτασε ό θάνατος ενός διαστημάνθρωπου, μέ μεταδοτικότητα μεγάλης οντότητας, νά μάς δώσει στιγμές αστερόσκονης ποτισμένες μέ Ουρανίτη.

Ακολουθώντας έναν άνθρωπο μέ τό κέντρο αντίληψής του έξω από τά γήινα, βουτήξαμε λαίμαργα στό Ουράνιο ταξίδι τού Major Tom. Ύστερα από πολλά χρόνια γείωσης στήν γειτονιά μας, μέ όνειρα πού σταματούσαν στήν τσέπη μας, οί άνθρωποι σήκωσαμε τό κεφάλι μας στόν Ουρανό καί τά μάτια μας γέμισαν μέ τίς ασημί σταλαγματιές τού Space Oddity.

Γι' άλλη μιά φορά ό κοσμοναύτης τών καλυτέρων ονείρων μας, μάς έδειξε γιατί έπεσε στήν Γή. Ο αγαπημένος εξωγήινος θά ζεί αναμεσά μας, μπολιάζοντας τίς πιό ορατές διαπλανητικές μας επιθυμίες.

Σού χρωστάμε μιά τσουλήθρα απ' τό φεγγάρι  Ziggy Stardust.