Ιερά Τελείν

  Επί τη ευκαιρία των ερχομένων Μεγάλων Διονυσίων, με τα οποία ολοκληρώνεται μεγαλοπρεπώς ο Κύκλος του Διονύσου, ο Δημοσθένης το 348 π.κ.χ. αναλαμβάνει την χορηγία του διθυραμβικού χορού των ανδρών της φυλής του, της Πανδιονίδος. Ο πολιτικός του αντίπαλος Μειδίας, ένας άξεστος, προκλητικός και επιδειξιομανής νεόπλουτος, ο οποίος με την αλαζονική του συμπεριφορά είχε κερδίσει την έντονη δυσαρέσκεια των πολιτών, αλλά παρόλα αυτά κατάφερνε να μένει ατιμώρητος ή να καθυστερεί για πολλά έτη την καταβολή των προστίμων στα οποία καταδικαζόταν.

 Ο Μειδίας έκανε το παν για να αποτρέψει την χορηγία του Δημοσθένη, αλλά όταν δεν τα κατάφερε εμφανίστηκε και γρονθοκόπησε τον Δημοσθένη κατά την είσοδό του στο θέατρο, την ημέρα της παράστασης. 

Ο Δημοσθένης προσήγαγε αυτόν σε δίκη με την κατηγορία της προβολής, δηλαδή της ασέβειας εναντίον της πόλης (αδικείν περί την εορτήν). 

Στον λόγο του "Κατά Μειδίου", ο Δημοσθένης μας αφήνει Ιερά παρακαταθήκη του Ελληνικού θρησκευτικού Έθους:

"Αν λοιπόν, Αθηναίοι, είχα υποφέρει αυτά από τον Μειδία χωρίς να είμαι χορηγός, θα καταδικαζόταν για τις πράξεις του μόνο για εξύβριση· τώρα όμως θα ταίριαζε, κατά τη γνώμη μου, να καταδικασθεί και για ασέβεια. Γιατί γνωρίζετε βέβαια ότι σεις συγκροτείτε όλους γενικά τους χορούς των δραμάτων και γράφετε όλους τους θρησκευτικούς ύμνους, όχι μόνο σύμφωνα με τα έθιμα της εορτής των Διονυσίων, αλλά και σύμφωνα με τους χρησμούς· σε όλους ανεξαιρέτως αυτούς, είτε προέρχονται από τους Δελφούς είτε από τη Δωδώνη, θα διαπιστώσετε ότι χρηματοδοτείται στην πόλη μας να συγκροτεί χορούς σύμφωνα με τα πατροπαράδοτα έθιμα, να γεμίζουν οι δρόμοι με κνίσα από τις θυσίες και να φορούν οι πολίτες στεφάνια. Πάρε, παρακαλώ, και διάβασε το κείμενο των μαντειών αυτών.

ΜΑΝΤΕΙΕΣ

Απευθύνομαι σε σας, τους γιους του Ερεχθέα, που κατοικείτε στην πόλη του Πανδίονα και ρυθμίζετε τις εορτές σύμφωνα με τις παραδόσεις των πατέρων σας. Να θυμόσασθε τον Βάκχο και να σχηματίζετε χορούς όλοι χωρίς διάκριση στους πλατείς δρόμους ευχαριστώντας τον Βρόμιο για τους καρπούς της εποχής. Να σκεπάζετε το κεφάλι με στεφάνια και οι βωμοί να γεμίζουν με κνίσα από τις θυσίες.

Για την υγεία σας να προσφέρετε θυσίες και να προσεύχεσθε στον υπέρτατο Δία, τον Ηρακλή και τον προστάτη Απόλλωνα· για Τύχη Αγαθή να θυσιάζετε στον Αγυιέα Απόλλωνα, τη Λητώ, και την Άρτεμη· να στήνετε κρατήρες στους δρόμους, να σχηματίζετε χορούς φορώντας στεφάνια και έχοντας τα δύο χέρια υψωμένα σύμφωνα με τα πατροπαράδοτα έθιμα προς τιμή όλων των θεών του Ολύμπου και να μη λησμονείτε τις προσφορές.

ΜΑΝΤΕΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΔΩΔΩΝΗ

 Ο ιερέας του Δία παραγγέλλει στον λαό των Αθηνών τα εξής: επειδή αφήσατε να περάσει ο χρόνος για τη θυσία και τη θεωρία, γι᾽ αυτό θέληση του θεού είναι να διαλέξετε και να στείλετε γρήγορα θεωρούς· να θυσιάσετε στον Νάιο Δία τρία βόδια και μαζί με κάθε βόδι δύο πρόβατα· στη Διώνη να θυσιάσετε βόδι και να αφιερώσετε χάλκινο τραπέζι για το αφιέρωμα που προσέφερε ο λαός των Αθηνών.

Ο ιερέας του Δία στη Δωδώνη παραγγέλλει τα εξής: η πόλη των Αθηνών τα ἱερὰ τελεῖν προς τιμή του Διονύσου, να στήνει κρατήρα που να περιέχει κράμα από Οίνο και νερό και να συγκροτεί χορούς· να θυσιάζει ένα βόδι στον Απόλλωνα που αποτρέπει τις συμφορές, ελεύθεροι και δούλοι να φορούν στεφάνια και να αναπαύονται μία ημέρα. Στον Δία, τον δωρητή των αγαθών, να προσφέρουν ένα λευκό βόδι.

 Εκτός από αυτούς υπάρχουν, Αθηναίοι, και πολλοί άλλοι χρησμοί, και ευνοϊκοί για την πόλη μας. Τί λοιπόν πρέπει να συμπεράνετε από αυτούς; Ότι εκτός από τις θυσίες που προστάζουν για τους θεούς, οι οποίοι καθορίζονται σε κάθε χρησμό, όλοι οι χρησμοί που εκδίδονται σας διατάσσουν επιπλέον να σχηματίζετε χορούς και να φοράτε στεφάνια σύμφωνα με τα πατροπαράδοτά σας έθιμα. Όλα λοιπόν τα μέλη των χορών που οργανώνονται και οι χορηγοί, στις ημέρες εκείνες που συγκεντρωνόμαστε για να λάβουμε μέρος στον αγώνα, φοράμε ως εκπρόσωποί σας σύμφωνα με αυτούς τους χρησμούς στεφάνια — χωρίς διάκριση, και εκείνος που θα νικήσει και εκείνος που θα έλθει τελευταίος από όλους· κατά την ημέρα όμως των επινικίων ο νικητής παίρνει για λογαριασμό του το στεφάνι της νίκης. Μπορούμε λοιπόν να ισχυρισθούμε ότι δεν ασεβεί όποιος προσβάλλει βίαια έναν από τους χορευτές αυτούς ή τους χορηγούς από προσωπική έχθρα, και μάλιστα στη διάρκεια του αγώνα στον ιερό χώρο του θεού;"

Υπερβορεία

  Κατά την Δελφική παράδοση, αυτή την εποχή ο Απόλλων επισκέπτεται την γενέτειρα της Μητέρας του Λητούς, την θρυλική Υπερβορεία. Δεν μπορείς να την βρείς με τα συνήθη μέσα, όπως μας λέει ο Πίνδαρος: 

«Την θαυμαστήν οδόν την άγουσαν εις τας πανηγύρεις των Υπερβορείων ούτε πεζός, ούτε δια πλοίων ερχόμενος θα δυνηθής να εύρης...»

Ο Απόλλων αναχωρεί πάνω στο άρμα το ζεμένο με κύκνους, δώρο του Διός στην γέννησή του. Οι κύκνοι οδηγούν στο πρώτο του ταξίδι τον Θεό, στην Υπερβορεία, πέρα από τον Βόρειο Άνεμο, όπου ιδρύουν αδιάκοπη λατρεία του. Ο Απόλλων αφού έμεινε ένα χρόνο γυρίζει στην Γή και ιδρύει το Μαντείο του στους Δελφούς ακολουθώντας την προτροπή του Πατρός του. 

Όπως μας πληροφορεί πάλι ο Πίνδαρος στην Υπερβορεία "Ούτε ασθένειαι ούτε το απαίσιον γήρας προσβάλλουν την ιερά ταύτην γενεάν, χωρίς δε πόνον και μακράν των μαχών ζούν"

Από την Υπερβορεία ήλθαν στην Δήλο για να βοηθήσουν την Λητώ στην γέννα των Διδύμων Θεών η Ειλειθυία, που εκεί πρωτοτιμάται με Βωμό και Ναό, η Ωπις και η ΄Αργη  για να ακολουθήσουν η Λαοδίκη και η Υπερόχη που έφεραν τα θεϊκά αγαθά που θα βοηθούσαν την Θεά στην γέννα. Οι Υπερβόρειες Παρθένες ως τροφοί του θεού έμειναν στη Δήλο.

Ο Ηρόδοτος μας λέει ότι:

 "Οι Υπερβόρειοι έστειλαν πέντε συμπολίτες τους ως συνοδούς, αυτούς που σήμερα τους ονομάζουν Περφερείς κι απολαμβάνουν μεγάλες τιμές στη Δήλο."

Και πάλι ο ίδιος:

"Ξέρω λοιπόν πως ετούτες κάνουν αυτά, κι όσο για τις κοπέλες αυτές που ήρθαν από τους Υπερβορείους, μετά το θάνατό τους στη Δήλο τούς προσφέρουν λατρεία κόβοντας τα μαλλιά τους και οι κοπέλες και τ᾽ αγόρια της Δήλου· οι κοπέλες, αφού κόψουν μια πλεξούδα από τα μαλλιά τους και την τυλίξουν γύρω από αδράχτι, την αποθέτουν στον τάφο τους (κι ο τάφος τους βρίσκεται στο εσωτερικό του ναού της Άρτεμης κι απάνω του βλάστησε λιόδεντρο), και τ᾽ αγόρια της Δήλου τυλίγουν ένα τσουλούφι απ᾽ τα μαλλιά τους σε πρασινάδα και τ᾽ αποθέτουν με τη σειρά τους πάνω στον τάφο. Λοιπόν ετούτες τις τιμές προσφέρουν οι κάτοικοι της Δήλου σ᾽ αυτές."

Ο Καλλίμαχος μας πληροφορεί για τον ερχομό τριών ακόμη παρθένων:
"Ούπις τε Λοξώ και ευαίων Εκαέργη"

Ο πιό γνωστός Υπερβόρειος είναι ο Άβαρις, ιερέας του Απόλλωνα. Ο Ιάμβλιχος τον καλεί "αἰθροβάτη", διότι ο Απόλλωνας του έδωσε ένα χρυσό βέλος, πάνω στο οποίο "διέβαινε τα αδιάβατα, βαδίζοντας, κατά κάποιον τρόπο, στον αέρα".

Ο Διόδωρος αναφέρει ότι:
"Έχειν δε τους Υπερβορείους τίνα διάλεκτον, και προς τους Έλληνας οικειότατα διάκεισθαι", δηλαδή, οι Έλληνες και οι Υπερβόρειοι ομιλούν την ίδια διάλεκτο.

 Ο Ηρόδοτος γι' άλλη μια φορά μας διαφωτίζει σχετικά με τις προσφορές που έστελναν οι Υπερβόρειοι στον Απόλλωνα:
"Πολύ περισσότερα όμως λένε γι᾽ αυτούς οι κάτοικοι της Δήλου, κάνοντας λόγο για προσφορές στους θεούς, που, σκευασμένες σε καλαμιές σιταριού, στέλνονται από τους Υπερβορείους και φτάνουν στους Σκύθες, κι από τους Σκύθες τις παραλαμβάνουν πια ο ένας ύστερ᾽ απ᾽ τον άλλον οι γειτονικοί λαοί διαδοχικά και τις μεταφέρουν όλο και πιο δυτικά, ώσπου φτάνουν στο Αδριατικό πέλαγος· κι αποκεί, αφού τις ξεπροβοδίσουν προς τα νότια, οι πρώτοι Έλληνες που τις παραλαβαίνουν είναι οι Δωδωναίοι, κι απ᾽ εκεί τις κατεβάζουν στο Μαλιακό κόλπο και τις περνάνε απέναντι, στην Εύβοια, κι από πόλη σε πόλη τις μεταφέρουν ώς την Κάρυστο· όμως την Άνδρο, που ήταν η σειρά της, την προσπερνούν· γιατί οι Καρύστιοι είναι που τις φέρνουν στην Τήνο, κι οι Τήνιοι στη Δήλο. "

Ο συνήθης ύποπτος Παυσανίας μας πληροφορεί στα Ηλιακά του:

"Λέγουν ότι, ο κότινος μεταφέρθηκε εις τους Έλληνες υπό του Ηρακλέους, από την γή των Υπερβορέων, οι οποίοι είναι άνθρωποι που κατοικούν υπέρ τον άνεμο Βορέα. Πρώτος μέν ο Λύκιος Ωλήν, εις ύμνο που εποίησε προς την Αχαιία, ανέφερε ότι, η Αχαιία έφθασε εις την Δήλο εκ τούτων των Υπερβορέων. Έπειτα δέ, ο Μελάνωπος ο Κυμαίος εις την ωδή του προς την Ώπιν και την Εκαέργη ανέφερε ότι και αυτές έφθασαν εις την Δήλο εκ των Υπερβορέων, ακόμη πρότερον της Αχαιίας. Ο Αριστέας δε ο Προκοννήσιος μνημόνευσε και αυτός τους Υπερβορέους, ο οποίος ίσως είχε πληροφορηθεί κάτι περισσότερο περί αυτών παρά των Ισσηδόνων, εις τους οποίους είχε φθάσει, όπως λέει εις τα έπη του"

Εμείς τώρα υποδεχόμαστε, αφού χαιρετήσουμε τον Φοίβο, τον πυρπολητή των ψυχών, τον Βάκχειο άνακτα.

Αλλά αυτός είναι ένας άλλος Μύθος...

"Tό ν' αντιστέκεται κανείς στόν Διόνυσο, είναι σάν νά καταπιέζει τό θεμελιώδες στήν ίδια του τήν φύση"

Χαίρε Φοίβε! Έλθε Βάκχε!

Η Διαπόμπευση του Ιερού Βράχου

                                                      

Ο Παρθενώνας από την αρχή της ιστορικής του διαδρομής, σηματοδότησε μια ολόκληρη εποχή. Δημιούργημα της Ελληνικής οπτικής, αγγίζει μέσω του εμφυσήματος των αρχιτεκτονικών του αναλογιών, την "ενσάρκωση". Ένας ναός αντάξιος της Θεάς που τον ενέπνευσε. Χωρίς την υψηλή έμπνευση που προκαλεί το κάλλος της Σοφίας της Αθηνάς, ο ναός δεν θα είχε φθάσει σε αυτά τα δυσθεώρητα Ολύμπια ύψη. Ο περιβάλλοντας χώρος που τον συμπληρώνει, χρήζει αναλόγου θαυμασμού, που συμβάλλει ώστε να του αποδοθεί η καθιερωμένη τιμητική ονομασία του Ιερού Βράχου.

Αλήθεια είναι ότι ο Ιερός Βράχος δεν έτυχε αναλόγου σεβασμού, στο πέρασμα των χρόνων. Βάρβαροι όλων των εποχών, έκαψαν, κατέστρεψαν, σύλησαν για διαφορετικούς λόγους ο καθένας το συγκρότημα της Ακρόπολης των Αθηνών.

Σκοπός του παρόντος πονήματος δεν είναι μια ακόμη καταγραφή της ιστορικής πορείας του. Αφορμή για την συγγραφή του στάθηκε, η σύγχρονη τσιμεντοποίηση του Ιερού Βράχου καθώς και των μονοπατιών του Λόφου των Μουσών, το αριστούργημα του Πικιώνη, με την σύμφωνη γνώμη του ΚΑΣ, από το Υπουργείο Πολιτισμού.

Συμφωνώ πλήρως για την προσαρμογή των μονοπατιών στα δεδομένα των καιρών μας, φθορές που φέρνει η υπερεκμετάλευση του χώρου για την άγρα εισιτηρίων, την εξυπηρέτηση ΑΜΕΑ, την διευκόλυνση των ηλικιωμένων και γενικώς μέτρων που θα κάνουν ασφαλέστερη την πρόσβαση στον Ιερό Βράχο. Η Εθνική Ομοσπονδία Κινητικά Αναπήρων είχε προτείνει την τοποθέτηση πλεξιγκλάς ή ξύλινου δαπέδου.

Τα υλικά όμως που θα επιλεγούν, είναι απαραίτητο και ιερή υποχρέωση ν' αρμόζουν με την υψηλή καλλιτεχνική οπτική του χώρου και τον αρμονικό συνδυασμό που υπέδειξαν οι εμπνευστές του.

Η επιλογή του τσιμέντου και του beton arme ως λύση, δηλαδή υλικών που έφερε το κίνημα του Μοντερνισμού στις αρχές του 20ου αιώνα, σ' ένα κλασικό αριστούργημα, τουλάχιστον θυμηδία μπορεί να προκαλέσει. Η σύγχρονη αισθητική που επιδεικνύει το Υπουργείο με την συνεργασία του ΚΑΣ, είναι αντάξια της βλαχομπαρόκ οπτικής αυτού του Βαλκανικού κρατιδίου, που κακώς ονομάζεται Ελλάδα. Επίδειξη μιας επαρχιώτικης αλαζονείας που αγγίζει την ύβρη.

Το υπουργείο Πολιτισμού σε ανακοίνωσή του, αντί να δώσει εξηγήσεις επί της ουσίας, όπως οφείλει, αρκέστηκε να κλειστεί στο κέλυφος της υπεροψίας του και να επιτεθεί μ' έναν οχετό ειρωνίας, στις κριτικές που δέχτηκε. Το τσιμέντωμα του Ιερού Βράχου ήρθε να προστεθεί στις ανάλογες καταστροφικές επεμβάσεις του Νικόλαου Μπαλάνου.

Χωρίς να έχω τις γνώσεις που αναλογούν, αλλά προσεγγίζοντας το όλο θέμα μέσα από το φίλτρο κυρίως της αισθητικής, που κληρονομήσαμε ως παρακαταθήκη από τους προγόνους μας, θα μπορούσαν να τοποθετηθούν αντιολισθητικές πλάκες ταιριαστές με τον χώρο ή ξύλινο δάπεδο ή φαντάζομαι ότι θα υπάρχουν πολλές προτάσεις από ειδικούς του αντικειμένου. 

Η επιλογή του τσιμεντώματος της κοινής οικοδομικής, αποτελεί διαπόμπευση της ιερότητας του χώρου και είναι επιβεβλημένο να παρθεί πίσω. 

Ελιμπίσθηκα το ανέφικτο...
Δημήτρης Πικιώνης

"Το μέλλον είναι προβολή του παρόντος"

Στην υγειονομική κρίση που ζούμε, που ακολούθησε την βαθιά οικονομική, που ακόμη δεν έχουμε ξεπεράσει βέβαια, δεικνύεται η αξεπέραστα διορατική ρήση του Ισοκράτη:

"Μηδενί συμφοράν ονειδίσης. Κοινή γαρ η τύχη και το μέλλον αόρατον."

Ισχύει αυτή για όλους;

Τα γεγονότα μας δείχνουν το αντίθετο. Γι' άλλη μια φορά αυτοί που διαχωρίσθηκαν από το σύνολο, υπηρετώντας διαχρονικά μόνο τον εαυτό τους και την επιβίωσή τους, βάζοντας σε κίνδυνο τις ζωές ανθρώπων, είναι οι εκπρόσωποι του "θεού" στον κόσμο, που στην Ελλάδα τον ρόλο του μεσίτη έχει η Ορθόδοξη Ανατολική Εκκλησία. Πιστή στα δόγματά της, με κορυφαίο τον έξωθεν του κόσμου τούτου δημιουργό, στέκεται κι αυτή έξω από κάθε νομιμότητα ή κοινοτική συλλογικότητα που δεν υπηρετεί τα συμφέροντά της. Μάχεται οποιοδήποτε επιχείρημα θίγει το δογματικό της τέλμα, βάζοντας σε κίνδυνο, εν προκειμένω στην υγειονομική κρίση, την ζωή των ανθρώπων.

Από την αρχή της κρίσης φάνηκε ότι το μεγάλο πρόβλημα, αναμενόμενου και του Πεσάχ, θα ήταν να πεισθούν ο κλήρος και οι χριστιανοί ακόλουθοί του, για το κλείσιμο των ναών τους και την εναρμόνισή τους με την έκτακτη νομιμότητα.

Ας θυμηθούμε την αρχική άρνηση του επικεφαλής των ορθοδόξων στην Ελλάδα Ιερώνυμου, να σεβαστεί τα μέτρα. Χρειάσθηκε να συρθεί το πολιτικό σύστημα κάτω από τα ράσα του αρχιεπισκόπου, ώστε,εν μέρει, να υποχωρήσει. Γι' άλλη μια φορά φάνηκε ποιος διαχειρίζεται αυτόν τον τυραννισμένο τόπο.

Υπουργοί τηλεοπτικοί αστέρες, όπως ο υπουργός Ανάπτυξης & Επενδύσεων, αυτολογοκρίνομαι μη θέλοντας καν να ξεστομίσω τ' ονομά του, έβγαινε ως νέος Τορκεμάδα στριγγλίζοντας στα κανάλια "Πιστεύεις; Εσύ πιστεύεις", "Δεν μιλώ με απίστους" στις προτροπές της λογικής για την απαγόρευσης της μετάληψης και κλείσιμο των ναών, τονίζοντας πως στηρίζει τη στάση της Εκκλησίας. 

Προκειμένου να υπηρετήσουν το κανιβαλικό τοτέμ της μετάληψης, θυσιάζουν το υπέρτατο αγαθό της ζωής.

Βουλευτές όπως η Ράπτη, προκλητικά παραβιάζοντας την νομιμότητα, δήλωνε:«Εγώ κοινώνησα, και θα συνεχίσω να κοινωνώ». 

Δήμαρχοι, βουλευτές, υπουργοί, λοιμωξιολόγοι, ιεράρχες, λαϊκοί έβαλαν πάνω από το κοινό καλό τις θρησκευτικές τους εμμονές.

Από την άλλη εκτιμώ την στάση των Ελλήνων Πολυθεϊστών, που από την αρχή της κρίσης τάχθηκαν υπέρ του κοινού σκοπού για την διασφάλιση της υγείας και της συνέχισης της ζωής σ' αυτόν τον Ιερό τόπο.

"Με σεβασμό στο υπέρτατο αγαθό της Υγιείας και εναρμονίζοντας τις δράσεις μας με τις ορθές οδηγίες του κράτους για τον περιορισμό της επιδημίας, η κοινότητα ματαιώνει μέχρι νεωτέρας τις εκδηλώσεις της, αρχής γενομένης με την επίσκεψη στην Νεμέα. Οι ιητήρες Θεοί και Θεές μαζί μας."

"Λάβρυς" Λατρευτική Κοινότητα

Η Ελληνική θρησκεία αντιλαμβάνεται τον κόσμο ως ενιαίο και αδιαίρετο σύνολο. Προέκτασή της είναι όλα τα όντα, οι τέχνες, οι επιστήμες. Μεγάλη της υπηρεσία, η θεραπεία της ζωής, ως μέγιστο αγαθό. Η Ελληνική θρησκεία είναι άρρηκτα δεμένη με την ζωή της Πολιτείας και το αντίστροφο, αντιλαμβανόμενη αυτήν ως κοινωνικό όχημα συντροφικότητας. Εκεί βρίσκονται οι Βωμοί της, οι Ναοί της, οι Μύθοι της, οι θρύλοι της και οι παραδόσεις της. Εκεί βρίσκεται το μεγαλύτερο μέρος της ψυχή της.

Δεν ξέρω αν στο μέλλον, κυρίως οι χριστιανοί, μπορούν να επικαλεστούν οποιαδήποτε παραβίαση νομιμότητας, αφού σε μια κρίσιμη στιγμή, δεν σεβάστηκαν την ίδια την ζωή. Ακόμη και το κλείσιμο των ναών τους για τους πιστούς, έγινε υπό τον Οφθαλμό της Αδράστειας.

Μια προσωρινή αναστολή της λειτουργίας των ναών τους έγινε αφορμή για σύγκρουση, απειλές, κατάρες και κάθε φύσεως τριτοκοσμικών αντιδράσεων.

Φαντασθείτε τώρα πως εμείς οι Έλληνες Πολυθεϊστές στερούμαστε τους Βωμούς μας, του Ναούς μας από το 356 μ.κ.χ. Αναγκαζόμαστε να ζητιανεύουμε ερείπια για ν' ασκήσουμε τις, αυτονόητες για όλους τους άλλους, ιεροπραξίες μας. 

Θεωρώ, χωρίς βέβαια να έχω πεισθεί ο ίδιος, αλλά τουλάχιστον εύχομαι, ο κόσμος που θ' αναδυθεί από αυτήν την κρίση ν΄αντιληφθεί την παντοδυναμία του θανάτου και να λατρέψει την ζωή.

Πύλες των Αθηνών

Οι Πύλες στην ιστορική πορεία της ανθρωπότητας έχουν φορτιστεί κυρίως με θετικό πρόσημο. Ξεκινώντας από τις οικιακές που μας φέρνουν σ' επαφή με τον εξωτερικό κόσμο όταν αυτές ανοίγουν ή μας προσφέρουν την ασφάλεια της εστίας όταν αυτές κλείνουν. Προχωρώντας μπορούμε να διαβούμε τις πύλες εργασίας, τις πύλες της Πόλης, πύλες "μεταφυσικών" διαβάσεων, τις Πύλες της αντίληψης του Άλντους Χάξλεϋ ή τις σύγχρονες ηλεκτρονικές πύλες, portals.

Οι πύλες που είναι συνδεδεμένες με τις εισόδου των πόλεων, έχουν μια ιδιαίτερη αξία, αφού αυτές οριοθετούν τα πολιτειακά όρια, αποτελώντας τα σημεία εισόδου ή εξόδου μιάς πόλης. Σ' εποχές που η αισθητική υπηρετούσε την τέχνη ή και το αντίστροφο, αυτές διακοσμούνταν καλαίσθητα, φέροντας τα σημάδια εκείνα που έντυναν την ψυχή της πόλης με την καλλιτεχνική οπτική του δημιουργού. Σήμερα οι πύλες της πόλης "διακοσμούνται" με κουτιά διοδίων.

Στο παρόν πόνημα θ' ασχοληθούμε με τις φημισμένες Πύλες των αρχαίων Αθηνών.

Θ' αρχίσουμε την μνημόνευσή τους από το περίφημο Δίπυλο, την μεγαλύτερη πύλη των Αθηνών και κύρια είσοδο της πόλης, που βρισκόταν στη δυτική πλευρά του αθηναϊκού τείχους. Οι πύλες καλούνται επίσης ως Κεραμικαί διότι παρενέπιπτον μεταξύ των δύο Κεραμεικών, του "Έσω" της πόλεως και του "Έξω" αυτής. Καλούνταν επίσης Θριάσιαι, από το Ελευσίνιο πεδίο που διέσχιζε η Ιερή Πομπή καθώς και Δημιάδες επειδή εκεί στέκονταν οι "δημόσιες" γυναίκες.

Εξήντα μέτρα νότια του Διπύλου, βρισκόταν η Ιερά Πύλη, αφετηρία της Ιεράς οδού που ένωνε την πόλη των Αθηνών με την Ελευσίνα και το Θριάσιο Πεδίο. Από αυτήν  ξεκινούσε η μεγάλη Ελευσίνια Πομπή μ' επικεφαλής τον Ιερόν Ίακχον.

Λέει ο Σικελιανός στο περίφημο ποίημά του "Ιερά οδός":

"Γιατί εκείνο πια το δείλι, σαν άρρωστος, καιρό, που πρωτοβγαίνει ν’ αρμέξει ζωή απ’ τον έξω κόσμον, ήμουν περπατητής μοναχικός στο δρόμο που ξεκινά από την Aθήνα κ’ έχει σημάδι του ιερό την Eλευσίνα. Tι ήταν για μένα αυτός ο δρόμος πάντα σα δρόμος της Ψυχής...."

Ακολουθούν οι Πειραϊκαί Πύλαι στις οποίες κατέληγε ο εκ Πειραιώς δρόμος, που βρίσκονταν νοτίως του τείχους στο σημείο της διασταύρωσης των σημερινών οδών Ερυσίχθονος και Ηρακλειδών.

Οι Μελιτίδες πύλες, δυτικά της Ακροπόλεως, άνοιγαν την Κοίλη οδό του Δήμου Κοίλης που συνέδεε την Ακρόπολη με τον Πειραιά. Εκεί βρισκόντουσαν οι τάφοι του Κίμωνα και του  Θουκυδίδη. Επίσης ο Ηρόδοτος μας πληροφορεί ότι στο ίδιο σημείο ο Μιλτιάδης έθαψε τρείς Ολυμπιονίκες ίππους. Πλησίον των πυλών υπήρχε ο Μελιτέων Οίκος όπου εγυμνάζοντο οι Τεχνίτες του Διονύσου, οι υποκριτές, οι ηθοποιοί.

Οι Ιππάδες πύλες, όνομα που προήλθε εξαιτίας των ιππικών αγώνων που διεξάγονταν ή πύλες του Αιγέως  στα βόρεια του Ολυμπιείου,  απ’ όπου ένας δρόμος οδηγούσε προς το Παναθηναϊκό Στάδιο, τα παριλίσια ιερά, το ιερό του Ηρακλέους Παγκράτους.

 Παρά των πυλών βρίσκονταν ο τάφος του πολιτικού, στρατηγού και ρήτορα Υπερείδη, που κατά την παράδοση έκοψε τη γλώσσα του με τα δόντια του για να μην αναγκαστεί να προδώσει όταν συνελήφθη στο ιερό του Αιακού στην Αίγινα, από τους Μακεδόνες.

Η Ηρία ή Ηριαία πύλη στη διασταύρωση Λεωκορίου και Διπύλου, από την οποία διέρχονταν οι κηδείες κατά την Δύση του Ηλίου, ώστε να μην ταράσσεται η ζωή στην πόλη και η εκφορά του νεκρού, που οφείλει να ακολουθεί ευθεία και σιωπηλή πορεία.

Η Αχαρνική που οδηγούσε προς τους βόρειους δήμους της Αττικής και συγκεκριμένως στις Αχαρνές, την περιοχή μεταξύ Αθηνών και Φυλής. Βρίσκονταν στην συμβολή των τωρινών οδών Σοφοκλέους και Αιόλου. Εκτός της πύλης υπήρχε εκτεταμένο νεκροταφείο εκατέρωθεν ενός δρόμου που οδηγούσε στις Αχαρνές.

Οι Διόμειαι πύλες μεταξύ της "Έσω" κι "Έξω" Διομείας στα νοτιοανατολικά της πόλης, νοτίως του Ολυμπιείου, κοντά στην όχθη του ποταμού Ιλισσού, όπου είχαν εγκατασταθεί οι Αθηναίοι από τον δήμο της Μελίτης πριν από τους Περσικούς Πολέμους. Πλησίον των υπήρχε το γυμνάσιο του Κυνοσάργους.

Οι πύλες του Διοχάρους κοντά στο Λύκειον, απέναντι από το σημείο που εκβάλει ο Ηριδανός στον Ιλισσό,  συνέδεε την Αθήνα με τους δήμους της Μεσογαίας. Τ' ονομά τους το οφείλουν στα περίφημα Λουτρά του Διοχάρους. Από την παροχέτευση υδάτων του ποταμού, σχηματιζόταν έλος γνωστό ως "Τέλμα της Αθηνάς".

Οι Ιτώνιαι πύλες που προφανώς πήραν τ' όνομά τους από κάποιο κοντινό ιερό της Ιτωνίας Αθηνάς. Η πύλη μνημονεύεται απο αρκετούς συγγραφείς της αρχαιότητας. Από τόν αμφισβητούμενο Πλατωνικό "Αξίοχο" πού λέει:  "στις Ιτώνιες πύλες – διότι έζησε κοντά στην πύλη, δίπλα στην στήλη της Αμαζόνος, (Αμαζονίδι στήλη)".

Ο Παυσανίας αναφέρει ότι "ο επισκέπτης που ερχόταν στην Αθήνα από το Φάληρο μπορούσε να δει την στήλη της Αμαζόνος Αντιόπης ακριβώς στην είσοδο της πόλης". Ο Πλούταρχος την τοποθετεί και μάλλον δικαιώνεται από τις αρχαιολογικές ανακαλύψεις, παρά το ιερόν τής Ολυμπίας Γαίας, πλησίον του Ολυμπίου Διός. Ο Αισχίνης αναφέρει την θέση "όπισθεν της πόλεως".

Η πύλη σύμφωνα με μια επιγραφή του 418 π.Χ., ανοιγόταν επάνω στον δρόμο που οδηγούσε στο βαλανείο του Ισθμονίκου.

Οι  Άλαδε Πύλαι καλούμενες και Ανατολικές Φαληρικές, μεταξύ Μακρυγιάννη και Λ. Συγγρού, από την οποία περνούσε η αρχαιότατη οδός της πομπής των Οσχοφορίων και της «άλαδε ελάσεως» των μυστών προς την θάλασσα κατά την τρίτη ημέρα των εορτών των Μεγάλων Μυστηρίων.

Η Νότια Πύλη ή δυτική Φαληρική Πύλη στον λόφο των Μουσών, κάτω από το οδόστρωμα της σημερινής οδού Ερεχθείου.

Στα δυτικά συναντάμε το Δίπυλο υπέρ των Πυλών στο διάσελο των λόφων των Μουσών και της Πνυκός, κοντά στον σημερινό Δημήτριο Λουμπαρδιάρη. Εκεί βρισκόταν παρόδιο ιερό αφιερωμένο στους ήρωες Αίαντα και Ηρακλή.

Πύλη υπήρχε προς το Λύκειο κοντά στις Πύλες του Διοχάρους και παρά της Κρήνης του Πάνοπος, που χρησιμοποιούνταν προς ύδρευση. 

Πύλη εικάζεται ότι υπήρχε και στην περίφημη "Εννεάκρουνο" πηγή της Καλλιρρόης.

ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΙΚΑ

Το θείον και οι νόμοι, ευ μεν αγόντων, εισίν ωφέλιμοι, κακώς δε αγόντων ουδέν ωφελούσιν.
Σόλων



Επειδή ή Ελληνική αντίληψη τού κόσμου διδάσκει νά παίρνουμε θέση στό ιστορικό γίγνεσθαι δίχως ν' αδιαφορούμε ή ν' απέχουμε από αυτό, επιθυμώ νά εκφράσω τίς απόψεις μου σχετικά μέ τήν επικείμενη αναθεώρηση τού Ελληνικού Συντάγματος.
Λόγω τού σαφούς θρησκευτικού προσανατολισμού μου καί νοιώθοντας επί χρόνων "Όσοι το χάλκεον χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται, ζυγόν δουλείας ας έχωσι· θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία."   θά εκφράσω τήν θέση μου, εστιάζοντας στ' άρθρα εκείνα πού αφορούν τήν θρησκευτική συνείδηση τών Ελλήνων πολιτών.

Προοίμιο

Ή απαράδεκτη επίκληση, «Εις το όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος», δέν εκφράζει τό σύνολο τού Ελληνικού κυρίαρχου λαού, παραβιάζοντας καί αλλοιώνοντας εκ τών προτέρων τήν συνειδησιακή του κατάσταση, πού κατοχυρώνεται από τήν παράγραφο 1 τού άρθρου 13.
Προτείνω τήν αμετάκλητη απαλοιφή του ή μετατροπή του σέ:
"Εξ ονόματος τού Ελληνικού κυρίαρχου λαού, από τόν οποίον πηγάζουν όλες οί εξουσίες"

Άρθρο 3.1

"1. Eπικρατούσα θρησκεία στην Eλλάδα είναι η θρησκεία της Aνατολικής Oρθόδοξης Eκκλησίας του Xριστού. H Oρθόδοξη Eκκλησία της Eλλάδας, που γνωρίζει κεφαλή της τον Kύριο ημών Iησού Xριστό, υπάρχει αναπόσπαστα ενωμένη δογματικά με τη Mεγάλη Eκκλησία της Kωνσταντινούπολης και με κάθε άλλη ομόδοξη Eκκλησία του Xριστού τηρεί απαρασάλευτα, όπως εκείνες, τους ιερούς αποστολικούς και συνοδικούς κανόνες και τις ιερές παραδόσεις. Eίναι αυτοκέφαλη, διοικείται από την Iερά Σύνοδο των εν ενεργεία Aρχιερέων και από τη Διαρκή Iερά Σύνοδο που προέρχεται από αυτή και συγκροτείται όπως ορίζει ο Kαταστατικός Xάρτης της Eκκλησίας, με τήρηση των διατάξεων του Πατριαρχικού Tόμου της κθ ́ (29) Iουνίου 1850 και της Συνοδικής Πράξης της 4ης Σεπτεμβρίου 1928."

Μέ τόν όρο "επικρατούσα θρησκεία" τό κράτος μεροληπτεί υπέρ τών Ορθοδόξων Χριστιανών, δεδομένης τής πλειοψηφίας τους, ξεχνώντας ότι ή θρησκευτική ισότητα δεν αφορά ούτε τους πολλούς, ούτε τους λίγους, αλλά αφορά όλους.
Τά δικαιώματα τών πολιτών δέν είναι θέμα πρόσκαιρων πλειοψηφιών ή συναλλαγών μέ τήν
επικρατούσα θρησκεία, πνίγοντας τόν σεβασμό τής ανθρώπινης αξίας.
Έχουμε τό παράδοξο ότι ένας φορέας εξουσίας είναι συγχρόνως φορέας συλλογικών δικαιωμάτων.
Οί υπόλοιπες δογματικές συνταγματικές κατοχυρώσεις τών παραγράφων 2 καί 3, δέν αφορούν τό
σύνολο τών πολιτών καί αποτελούν εσωτερικές δογματικές διαδικασίες τής Ελληνικής Ορθόδοξης
Εκκλησίας.

2. Tο εκκλησιαστικό καθεστώς που υπάρχει σε ορισμένες περιοχές του Kράτους δεν αντίκειται στις
διατάξεις της προηγούμενης παραγράφου.

3. Tο κείμενο της Aγίας Γραφής τηρείται αναλλοίωτο. H επίσημη μετάφρασή του σε άλλο γλωσσικό τύπο απαγορεύεται χωρίς την έγκριση της Aυτοκέφαλης Eκκλησίας της Eλλάδας και της Mεγάλης του Xριστού Eκκλησίας στην Kωνσταντινούπολη."

Άρθρο 16.2

"H παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Kράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Eλλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες."
Μιά σαφώς-ασαφής παράγραφος περί ανάπτυξης θρησκευτικής συνείδησης, πού τήν ζήσαμε στό πετσί μας από τά παιδικά χρόνια, όντας θύματα τής Ορθοδόξου προπαγάνδας πού σχεδιάζεται από τό
"τριτοκοσμικό" Υπουργείο Παιδείας καί Θρησκευμάτων.
Τό κράτος οφείλει νά διαμορφώσει ένα περιβάλλον ελεύθερης Λατρείας σέ κάθε θρησκευόμενο πολίτη.

Άρθρο 18.8

"8. Δεν επιτρέπεται να απαλλοτριωθεί η αγροτική ιδιοκτησία των Σταυροπηγιακών Iερών Mονών της
Aγίας Aναστασίας της Φαρμακολύτριας στη Xαλκιδική, των Bλατάδων στη Θεσσαλονίκη και του
Eυαγγελιστή Iωάννη του Θεολόγου στην Πάτμο, με εξαίρεση τα μετόχια. Eπίσης δεν επιτρέπεται να
απαλλοτριωθεί η περιουσία που βρίσκεται στην Eλλάδα των Πατριαρχείων Aλεξάνδρειας, Aντιόχειας και Iεροσολύμων, καθώς και της Iερής Mονής του Σινά."

Κατάργηση τού απαλλοτρίωτου τών συγκεκριμένων μονών καί Πατριαρχείων, ώς υποκριτικό καί ανεδαφικό. Δέν μπορεί οί έν λόγω μονές καί Πατριαρχεία, μέ προεξάρχον αυτό τών Ιεροσολύμων νά ξεπουλούν τήν περιουσία τους καί στήν Ελλάδα νά τούς εξασφαλίζεται τό απαλλοτρίωτο αυτής.

Άρθρο 105

"1. H χερσόνησος του 'Αθω, από τη Mεγάλη Bίγλα και πέρα, η οποία αποτελεί την περιοχή του Aγίου Όρους, είναι, σύμφωνα με το αρχαίο προνομιακό καθεστώς του, αυτοδιοίκητο τμήμα του Eλληνικού Kράτους, του οποίου η κυριαρχία πάνω σ' αυτό παραμένει άθικτη. Aπό πνευματική άποψη το Άγιο Όρος διατελεί υπό την άμεση δικαιοδοσία του Oικουμενικού Πατριαρχείου. Όλοι όσοι μονάζουν σ' αυτό αποκτούν την ελληνική ιθαγένεια μόλις προσληφθούν ως δόκιμοι ή μοναχοί, χωρίς άλλη διατύπωση."

Κατάργηση τού αυτοδιοίκητου τών μονών τού Άθου, αυτού τού κατάλοιπου τής Συμφωνίας τού
Βερολίνου τό 1878.
Επαναφορά τού φυσικού του ονόματος " Άθως ", τό οποίο καταργήθηκε μέ χρυσόβουλο έγγραφο τού
Αυτοκράτορα Αλέξιου Α' Κομνηνού.
Ελεύθερη πρόσβαση όλων τών Ελλήνων καί κυρίως τών Ελληνίδων πολιτών, στόν " Άθω ".

Ζητούμε τήν "εκ τών πραγμάτων" συνταγματική αναγνώριση τής Ελληνικής Πολυθεϊστικής
Παραδοσιακής Θρησκείας, όπως αυτή έχει διαμορφωθεί από τόν Όμηρο μέχρι τίς ημέρες μας, ώς
ισότιμης σέ δικαιώματα καί υποχρεώσεις, μέ τίς άλλες θρησκείες.
Τήν ελεύθερη πρόσβαση στούς Ναούς τών προγόνων μας, γιά τήν άσκηση τών Λατρευτικών πρακτικών μας.

The spiders from Mars

Τό "καλό" μέ τόν θάνατο τού David Bowie, είναι ότι ό κόσμος επέστρεψε, πετώντας, στήν γονιμική Ουτοπία του, στό διάστημα. Έφτασε ό θάνατος ενός διαστημάνθρωπου, μέ μεταδοτικότητα μεγάλης οντότητας, νά μάς δώσει στιγμές αστερόσκονης ποτισμένες μέ Ουρανίτη.

Ακολουθώντας έναν άνθρωπο μέ τό κέντρο αντίληψής του έξω από τά γήινα, βουτήξαμε λαίμαργα στό Ουράνιο ταξίδι τού Major Tom. Ύστερα από πολλά χρόνια γείωσης στήν γειτονιά μας, μέ όνειρα πού σταματούσαν στήν τσέπη μας, οί άνθρωποι σήκωσαμε τό κεφάλι μας στόν Ουρανό καί τά μάτια μας γέμισαν μέ τίς ασημί σταλαγματιές τού Space Oddity.

Γι' άλλη μιά φορά ό κοσμοναύτης τών καλυτέρων ονείρων μας, μάς έδειξε γιατί έπεσε στήν Γή. Ο αγαπημένος εξωγήινος θά ζεί αναμεσά μας, μπολιάζοντας τίς πιό ορατές διαπλανητικές μας επιθυμίες.

Σού χρωστάμε μιά τσουλήθρα απ' τό φεγγάρι  Ziggy Stardust.

 

Ηλίθια Ευρώπη ή Ευρώπη καιροσκοπούσα;

Κάθε φορά πού ανεβάζατε κάποιο βίντεο ή φωτογραφίες μέ τίς θηριωδίες τών ισλαμοφασιστών, ρίχνατε νερό στό αυλάκι τού μύλου πού άλεθε θάνατο. Νομίζατε ότι υπήρχε κάποιος κρυμμένος πού βιντεοσκοπούσε τούς αποκεφαλισμούς; Οί ίδιοι "έσπρωχναν" τά βίντεο στήν δημοσιότητα. Παίξατε τό παιχνίδι τους, γίνατε συμμέτοχοι στό αιματοκύλισμα. Ό κοντοφθαλμισμός σας έγινε τ' όπλο, τά εκρηκτικά πού ζώθηκαν οί λάτρεις τών πιλαφιών καί τών παρθένων. Εσείς βοηθήσατε νά ξεφυτρώνουν παντού ταλιμπάν καί τζιχαντιστές, πανηγυρίζοντας μπροστά στίς κάμερες.
Σιγήσαμε όταν οί φιλάνθρωποι Αμερικανοί, Γάλλοι, Εγγλέζοι, Γερμανοί πουλώντας ή χαρίζοντας όπλα εξέτρεφαν τό τέρας τού ολέθρου. Επιβεβαίωσαμε ότι ό Λαός δέν χρειάζεται δικαιώματα, αλλά έναν εχθρό νά τόν φοβίζει. Ένας Λαός έρμαιο μιάς βρωμερής καί απάνθρωπης εξουσίας πού ζεί είς βάρος του εκατοντάδες χρόνια τώρα.
Θά μαζευτούν τά κοράκια τού θανάτου πάνω από τό ζαρωμένο σώμα τής Γηραιάς Ηπείρου, θυσιάζοντας τά παιδιά τού κόσμου, γεμίζοντας τά ταμεία τους. Σύνορα θά κλείσουν, φυλακές θ' ανοίξουν, ένα απέραντο συρματόπλεγμα θά αγκυλώνει τίς ζωές μας.
Καί τό φόβητρο τού "ξένου" θά κλείσει τίς πόρτες μας στήν ανθρωπιά. ΄Θά λαδώσουμε τίς μηχανές τού πολέμου μέ αραβικό πετρέλαιο, γιά "ένα τελευταίο τανγκό στό Παρίσι".

Η μπαλάντα τών οικόσιτων καταθλιπτικών

Λέω νά γράψω μιά μπαλάντα γι' αυτούς τούς ξεπεσμένους  αλαφροΐσκιωτους νεοιεροεξεταστές λάτρεις τών βρακιών τού κόσμου. Αυτών πού καθορίζουν τήν ζωή τους μέσα από τά σεντόνια ομοφυλοφίλων καί ετεροφύλων. Γι' αυτούς πού χνωτίζουν τούς καθρέφτες τους από ηθική αυταρέσκεια.
Γι' αυτούς πού κουρνιάζουν στίς κλειδαρότρυπες μιάς κρεβατοκάμαρας, βουλιάζοντας στήν έλλειψή τους...

Mύρισε Ελλάδα

                                                       

Μέ τήν επιλογή τού Ελληνικού Λαού στίς τελευταίες εκλογές, η Ελλάδα μπήκε στό προσκήνιο τών εξελίξεων οριοθετώντας αυτή τό πεδίο. Οί Λαοί τής Ευρώπης φαίνεται ότι επιζητούσαν ενδόμυχα καί τήν δική τους λύτρωση μέσα από τό αποτέλεσμα τών Ελληνικών εκλογών. Γιά πρώτη φορά στά τελευταία χρόνια ή Ελλάδα επιτίθεται. Ανεξαρτήτως πολιτικών τοποθετήσεων, από τήν ακραία δεξιά μέχρι τούς ελευθερόφρονες Αναρχικούς, η χώρα μας καί ή υπόλοιπη Ευρώπη βαδίζει στόν δρόμο πού χαράζει η νέα κυβέρνηση, συμφωνώντας ή διαφωνώντας. Η ανάταση τών Λαών τής Ευρώπης έχει χρώμα Ελληνικό. Μιά νέα οπτική τού κόσμου μας αναδύεται, εκφρασμένη από ανθρώπους χωρίς γραβάτα, αλλά μέ τήν ζώνη τους νά συγκρατεί τά βαριά παντελόνια τους.

Τό αποτέλεσμα τού εγχειρήματος είναι αβέβαιο, αλλά τί είναι βέβαιο σ' αυτόν τόν κόσμο; Τουλάχιστον θά δώσουμε τήν μάχη πού αρνιόντουσαν νά δώσουν οί νεοδοσίλογοι υπάλληλοι τών τραπεζών. Άλλωστε θεωρώ ότι οί επιλογές πού έχουμε είναι περισσότερες από αυτές πού έχουν αυτοί πού θυσιάζουν Λαούς στά γκισέ τών τραπεζών.

Ή κύρια αντίδραση έρχεται από τήν χώρα πού είχε ανέκαθεν σάν κορωνίδα τής ύπαρξής της τό  "Deutschland über alles". Μιά χώρα πού αιματοκύλισε τήν Ευρώπη πολλάκις. Η Γερμανία ανέκαθεν είχε τόν κομπλεξισμό μιάς ακατανόητης ανωτερότητας πού πηγάζει από τήν ελλειψή της. Μιά χώρα πού μοιάζει νά έχει ποινικό μητρώο παρά ιστορικό γίγνεσθαι. Η τάση της νά γερμανοποιεί τά πάντα τήν οδηγεί σέ μιά αέναη αυτοκαταστροφή.

Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ο Juncker, πρόεδρος τής Ευρωβουλής καί αρχηγός των Σοσιαλιστών ο Schulz, αρχηγός τού Λαϊκού κόμματος ο Joseph Daul Γάλλος Αλσατικής καταγωγής, ή Gabriele Zimmer αρχηγός τής Ευρωπαϊκής Αριστεράς, στίς περασμένες ευρωεκλογές κατήργησαν τό όριο τού 3% ώστε νά εισέλθει στήν ευρωβουλή ό ναζιστής Udo Foicht ελέγχοντας έναν ακόμη χώρο.

Η Ευρώπη αλλάζει μέ μπροστάρη τήν Ελλάδα. Θέλουμε μιά ελεύθερη Ευρώπη τών Λαών της ή μιά Ευρώπη φάκα υπό τήν Γερμανική ηγεμονία;

Ώς πότε τέλος πάντων θά λέγωμεν "ώς πότε;"
Γεώργιος Σουρής

Δελφικός Ύμνος Διονύσου

Επί τή ευκαιρία καί τού φετινού ανοίγματος τού Κύκλου τού Διονύσου, αφιερώνουμε στόν Θεό τόν Δελφικό ύμνο είς τόν Διόνυσον τού Φιλόδαμου από τήν Σκάρφεια τής Ανατολικής Λοκρίδος, πρέσβη τών Δελφών στήν Αθήνα. Ό Ύμνος διατηρήθηκε γραμμένος πάνω σέ πέτρα.

Δευρ’, άνα Διθύραμβε Βάκχ’

ε υϊε, θυρσ’ηρες, βραϊ-

τα, βρόμιε, ηριναίς ικού

ταίσδε ιεραίς εν ώραις:

Ευοί ώ ιό Βάκχ’ ώ ιέ Παιάν.

Όν Θήβαις πότ’ εν ευίαις

Ζηνί γείνατο καλλίπαις Θυώνα

Πάντες δ’ αστέρες αγχό ρευ-

σαν σαις, Βάκχιε, γένναις.

Ιέ Παιάν, ίθι σωτήρ,

εύφρων τάνδε πόλιν φύλασσ’

ευαίωνι συν όλβωι.

Ήν, τότε βακχίαζε μεν

Χθων μεγαλώνυμός τε Κά-

δμου Μινυαν τε κόλπος Αυ-

γεια τε καλλίκαρπος:

Ευοί ω ιό Βάκχ’ ω ιέ Παιάν.

πάσα δ’ αστεϊσόν δεμας

φαίνων Δελφίσιν σύγ κόραις

Παρνασσού πτύχας έστας.

Ιέ Παιάν κ.τ.ε.

Οινοθαλές δε χειρί πάλ-

Λων δέπας ενθέοις συν οίσ-

τροις έμολες μυχούς Ελευ-

σίνος αν’ ανθεμώδεις.

Ευοί ω ιό Βάκχ’ ω ιέ Παιάν

λαός ένθ’ άπαν Ελλάδος

γας αμφί ενναέταις φίλιον επόπταις

οργίων οσίων Ίακ-

χον κλείει σε, βροτοίς πόνων

ωιξας δ’ όρμον άλυπον:

Ιε Παιάν κ.τ.ε.

Παννυχίσιν δε και χοροίς

Ένθεν επ’ όλβιας χθονός

Θελξινοας έκελ’ σας, α

στησε μένος τε Ολυμπίας

εξορίαν τε κλείταν:

Ευοί ω ιο Βάκχ’ ω ιέ Παιάν.

Μούσαι δ’ αυτίκα παρθένοι

κισσώι στε ψάμεναι: κύκλωι σε πάσαι

μέλψαν αθάνατον ες αεί

Παιάν ευκλεα τ’ οπι κλέου-

σαι  καταρξε δ’ Απόλλων.

Ιέ Παιάν κ.τ.ε.

Εκτελέσαι δε πράξιν Αμ-

φικτύονας θεός κελεύ-

ει τάχος, ως επάβολος

μην ικέτας κατάσχηι:

Ευοί ω ιό Βάκχ’ ω ιέ Παιάν.

δείξαι δ’ έγ ξενίοις ετεί-

οις θεών ιερώι γένει συναίμωι

τόνδ’ ύμνον, θυσίαν τε φαί-

νειν συν Ελλάδος ολβίας

πανδήμοις ικετείαις.

Ιέ Παιάν κ.τ.ε.

Ω μάκαρ ολβία τε κεί-

νων γενεά βροτών, αγή-

ρων αμίαντον α κτίσηι

ναόν ες αε Φοίβωι:

ευοί ω ιό Βάκχ’ ω ιέ Παιάν:

νεο χρύσεον χρυσέοις τύποις

πα ... ΝΘΕΑΙΓ κύκλου..

............ΚΩ δογ κομαν

δ’ αργαίνοντΕΑ..ΑΝΙΚ

δ’ αυτόχθονι κόσμωι.

Ιέ Παιάν, ίθι κ.τ.ε.

Πυθιάσιν δε πενθετή-

ροισι τροπαίς έταξε Βάκ-

χου θυσίαν χορών τε πολ-

λών κυκλίαν άμιλλαν:

ευοί ω ιε Βάκχ’ ω ιε Παιάν:

τεύχειν αλιοφεγγέσιν

δ’ αρχούσαις ίσον αβρον άγαλμα Βάκχου

εν......χρυσέωλ λεόν-

των στήσαι ζαθέωι τε τευ-

ξαι θεώι πρέπον άντρον.

Ιε Παιάν κ.τ.ε.

Αλλά δέχεσθε βακχειώ-

ταν Διόνυσον, εν δ’ αγυι-

αις άμα συγ χόροισι κι-

κληίσκετε κισσοχαίταις:

Ευοί ω ιο Βάκχ’ ω ιέ Παιάν.

Πάσαν Ελλάδαν ολβίαν  

Ο Λυκαβηττός ΠΩΛΕΙΤΑΙ

Έχουν περάσει περίπου 90 χρόνια από τότε που έγινε μια προσπάθεια, υπό το "τυραννικό" καθεστώς του Πάγκαλου, να εκχωρηθεί ο λόφος του Λυκαβηττού σε ιδιώτες προς εκμετάλλευση. Παρά την απογοήτευση που γεννά το τσιμεντένιο τέρας που έμελλε να θρέψει ώστε να τραφεί μια μερίδα ανθρώπων, η ευαισθησία προσωπικοτήτων όπως ο Παλαμάς, παραμένει διαχρονική και αδιάβλητη. Ακολουθεί η έγγραφη διαμαρτυρία του όπως δημοσιεύθηκε  στην εφημερίδα "Πολιτεία", της 7^ης Σεπτεμβρίου 1925,  υπό τον τίτλο:

Ο ΛΥΚΑΒΗΤΤΟΣ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ – ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣ ΣΩΤΗΡΙΑΝ ΤΟΥ

Μια μεγάλη καταστροφή απεφασίσθη. Και απεφασίσθη ιταμώς, με ελαφρότητα, με αναισθησίαν, με αναίδειαν. Δια συμβάσεως, δημοσιευθείσης εις την «Εφημερίδα της Κυβερνήσεως» της 26^ης Αυγούστου (1925), παραχωρείται υπό του Κράτους εις επιχειρηματίας ο Λυκαβηττός. Οι επιχειρηματίαι ούτοι αποκτούν δικαίωμα να ισοπεδώσουν επί της κορυφής επιφάνειαν τεσσάρων χιλιάδων τετραγωνικών μέτρων, ίνα ανυψώσουν επ’ αυτής τριώροφον ξενοδοχείον εκ σιδηροπαγούς κονιάματος, κυκλικάς αίθουσας δια χορούς και άλλα κτίρια. Επίσης οι επιχειρηματίαι αποκτούν δικαίωμα ν’ ανεγείρουν «τόσο επί της κορυφής όσο και επί της λοιπής λοφοσειράς» οιαδήποτε άλλα περίπτερα ήθελον κρίνει σκόπιμον εις την επιχείρησίν των, λατομούντες ανενοχλήτως οπουδήποτε «δια τας ανάγκας των», αλλά και προς «αισθητικήν τακτοποίησιν» των λόφων».

Η «Πολιτεία» πιστεύει ότι ζητήματα τοιαύτα ενέχουν σημασίαν ευρύτατη και σχετίζονται με αυτήν την ψυχικήν διαπαιδαγώγησιν του Έθνους. Πιστεύει ότι όχι ασθενής ρομαντισμός και αισθηματική οπισθοδρομικότης, αλλά τουναντίον βαθειά συνείδησις ηθικής προόδου και γνησίου πολιτισμού υπαγορεύει τον σεβασμόν προς τα ιστορικά εδάφη μας. Παραχωρεί ως εκ τούτου από σήμερον τας στήλας της εις όλους όσοι, λόγω μορφώσεως, ηθικότητος και διανοητικότητος ανωτέρας, δύνανται εγκύρως να ομιλήσουν επί του μελετωμένου ανοσιουργήματος, αποτρέποντες ούτω την επικείμενην καταστροφήν. Και ενώνει μετ’ αυτών την ιδικήν της διαμαρτυρία.

Κωστής Παλαμάς

Η Τέχνη που εκυριαρχή σ’ ένα καιρό στην Αθήνα για να απομείνει του πολισμένου κόσμου κυρίαρχη, λες πως επήρε το άνθισμά της από τη φύση γύρω της. Από ένα βράχο, λες, φύτρωσαν οι Παρθενώνες και τα Ερέχθεια. Λες πως επήραν τα μέτρα τους και τις γραμμές τους οι ναοί και τ’ αγάλματα από τα γύρω βουνά που περιζώνουν τον αττικό κάμπο, από τους λόφους που γειτονεύοντας με την Ακρόπολη, τιμητικά την συντροφεύουν. Και ύστερα, και στη φαντασία των ανθρώπων και αντικείμενα του φυσικού κόσμου, καθρεφτίζονται κι εκείνα σαν έργα τέχνης. Δεν ξέρω αν αλλού πουθενά, έξω από την Αττική, παρουσιάζεται η φύση με παράστημα έτσι ανάλογα καλλιτεχνικό, αυτή σα να μιμήθηκε την τέχνη. Και αγάλια – αγάλια στο νου των πνευματικά θρεμμένων καρφώνεται η σκέψη πως οι αθηναίοι λόφοι και οι βράχοι που περικυκλώνουν, κυματιστοί, πλαστικοί, σκαλιστοί, γυμνοί, απόκρημνοι, λαμπεροί, το θείο ύψωμα, παύουν πια να είναι τρόποι, να είναι μ έ σ α για την επιτυχία όποιου σκοπού που σχετίζεται με την πρόοδο ενός τόπου. Είναι οι ίδιοι σ κ ο π ο ί , οι ίδιοι, τόποι, τολμώ να πω, ιεροί και απαραβίαστοι. Φιλόπαππος, Αρδηττός, Άρειος Πάγος, Πνύκα, Τουρκοβούνια, Λυκαβηττός, ονομαστά και ανώνυμα, είναι ιστορία και είναι ποίηση. Έτσι καθώς η Ακρόπολη από το ένα μέρος δεν ημπορεί κανείς στοχαστικός να φανταστή πώς δύναται να ξετυλιχτή σε άλλο τίποτε παρά σε ό,τι από τους αιώνες μας παραδόθηκε, ναός της σιωπής και της περισυλλογής, με τον Παρθενώνα γκρεμισμένο στέμμα του, ναός που η λατρεία των ερειπίων παίρνει και ντύνεται μέσα του όλη την εκστατική γοητεία, ανάλογα, και από το άλλο μέρος: ο Λυκαβηττός, ο αυστηρός, ο βαρύς, ο αγέλαστος. Η παράδοση καλά μας σημειώνει πως έπεσε από τα χέρια της Αθηνάς, εκεί που έτρεχε αεροπόρα. Ο Λυκαβηττός, που του λείπει κάποια χάρη αττική, ώστε ο αλησμόνητος εκείνος αττικόπληχτος, ο Περικλής Γιαννόπουλος, να τον αντιπαθή και καταφρονετικά να τον αναφέρη, μα που μας επιβάλλεται με κάποια δύναμη. Μας λέει πως δεν ήταν προωρισμένος για να πραγματοποιήσει σχέδια αξιοτίμων βέβαια και καλοπροαίρετων κυρίων και επιχειρηματιών και που με σκοπιμότητα ενεργούν, αλλά που προβάλλουν, δυστυχώς, κάποιους ονομαστικούς νόμους ομορφιάς, που απαιτούν το σέβας, καθώς οι νόμοι του αγαθού και του αληθινού. Καθώς η Ακρόπολη μας είναι, καλά κακά, η αποκρυστάλλωση του κλασσικού περασμένου, και όμως αθάνατου, ο Λυκαβηττός, καλά κακά, μας είναι το σύμβολο κάποιου απαρασάλευτου ρωμαντικού ονείρου, που και αυτό μας έρχεται από τα βάθη των καιρών. Νεοέλληνες ποιηταί τραγούδησαν το φεγγάρι, όταν υψώνεται από την κορφή του Λυκαβηττού, ντύνοντάς τον με το υπερούσιο φέγγος του. Στα 1838, 25 του Μαρτίου, μια ευγενική γερμανίδα, θρεμμένη με Σίλλερ και με Γκαίτε, καθώς αντίκρυσε το βράδυ στην κορφή του να λάμπη ένας μεγάλος σταυρός σχηματισμένος από αναμμένα ξύλα, το χαιρέτισε το φως εκείνο με παθητικούς στίχους, «φως το είπε, που φωτίζει και δε θαμπώνει», «σημάδι ιερό, το είπε, που εγγύηση μας δίνει για μέλλοντα περισσότερο ευτυχισμένα...». Θέλω να θυμίσω πως είναι προωρισμένοι των Αθηνών και οι λόφοι ακόμα να μας εξευγενίζουν τα αισθήματα, να μας υψώνουν τους λογισμούς, όχι να μας γίνωνται όργανα για ξεφαντώματα και καλοπεράσματα, πράγματα, μπορεί πραχτικά, θετικά, επιθυμητά, μα που υπάρχουν για την εφαρμογή τους σ’ εμάς εδώ τόποι και τρόποι άλλοι καταλληλότεροι.

Μόλις ο Λυκαβηττός ανέχεται το κάπως αμφίβολης καλαισθησίας πευκοφύτεμά του, γυμνός, καθώς αφέθηκε ν’ αστράφτη και να λάμπη στα φιλιά του ήλιου, και στα πόδια των αναβατών του κοπιαστικός, για να τη μεγαλώνη με το μόχθο τη χαρά της κορφής του, από όπου χάνεται το μάτι και μεθά στους ολάνοιχτους ορίζοντες.

Κωστής Παλαμάς, Εφημερίδα «Πολιτεία», 7/09/1925

Κι αυτή η ευαισθησία που φυτρώνει σαν άγριο λουλούδι στην αττική γη, χώνει τις ρίζες της βαθιά, για ν' ανασάνει οικειότητα.

Η γέννηση του Λυκαβηττού σύμφωνα με τη μυθολογία μας (απόσπασμα από την Μυθολογία των Ελλήνων, Κ.Κέρενυϊ):

Η Αθηνά πήρε από τη μάνα Γη τον Εριχθόνιο, που πατέρα του είχε τον Ήφαιστο, και ήθελε να τον μεγαλώσει κρυφά, για να μη το μάθουν οι άλλοι θεοί. Έβαλε το παιδί σε ένα κλειστό, στρογγυλό καλάθι, και το έδωσε στις τρεις θυγατέρες του Κέκροπος να το φυλάγουν και αυστηρά τους απαγόρευσε να το ανοίξουν. Όταν απομακρύνθηκε έπιασε τα κορίτσια η περιέργεια – προ πάντων την Άγλαυρο. Λέγαν πως αυτή άνοιξε το καλάθι. Υπάρχει μια σύγχιση σχετικά με το τί αντίκρυσαν (ένα φίδι, ένα παιδί που το φύλαγαν δυο φίδια, με φιδίσια πόδια). Τρελάθηκαν από το θέαμα και πήδησαν κάτω από ένα ψηλό βράχο, πάνω στον οποίο στήθηκε αργότερα η Ακρόπολη. Σύμφωνα με τον μύθο, η Αθηνά, αφού εμπιστεύτηκε το καλάθι στις αδελφές, πήγε στην Παλλήνη να μεταφέρει έναν βράχο, για να στερεωθεί ο πύργος του Κέκροπος, που θα γινόταν η Ακρόπολη της Αθήνας. Τη στιγμή που επέστρεφε με το τεράστιο λιθάρι, πέταξε και την συνάντησε μια καρακάξα, που την πληροφόρησε για την παραβίαση του μυστικού της. Άφησε από τα χέρια της οργισμένη το λιθάρι να πέσει κι έτσι έγινε ο λόφος του Λυκαβηττού.