Ικεσία στόν Ασκληπιό

Επί τή ευκαρία τού εορτασμού τών Ασκληπιείων  στήν Αθήνα, τά πρώτα στήν πόλη εορτάσθηκαν στίς 8 τού Ελαφοβηλιώνος τού 420 π.κ.χ, άς ευχηθούμε στόν Σωτήρα Θεό μέσα από μιά τρυφερή Ικεσία πού σώθηκε σέ μιά Αττική στηλή τού 2ου αιώνα μ.κ.χ

"Αυτά είναι τα λόγια του αγαπητού σου ικέτη, Ω Ασκληπιέ, παιδί του υιού της Λητούς: πώς να εισέλθω στον χρυσό σου οίκο, Ω Μακάριε, Ω Θεέ πολυπόθητε, αν δεν είναι ευνοϊκή προς εμένα η καρδιά σου και αν η θέλησή σου δεν επιθυμεί να με θεραπεύσει και να με αποκαταστήσει και πάλι στο ιερό σου, για να δω τον Θεό μου που είναι λαμπρότερος από την ανοιξιάτικη γη. Μόνο εσύ, Ω θεϊκέ και μακάριε, είσαι ισχυρός. Εσύ, που αγαπάς τη συμπόνοια, ο Υπέρτατος Θεός σε χάρισε ως ισχυρή ευλογία των θνητών, ως καταφύγιο των δεινών τους. "

Οικιακή Λατρεία

Ήθελα εδώ και καιρό να γράψω κάτι για όλους όσους δηλώνουν, για προσωπικούς λόγους, "νοερά" μαζί μας, στα πολιτειακά τελέσματα της "Λάβρυς", και φυσικά όχι για το αν οι λόγοι σκοντάφτουν σε τεχνικά ή καλλιτεχνικά εμπόδια. Κάθε φορά που διαβάζω τις "παραπονεμενές" δηλώσεις του τύπου "θα ΄θελα να 'μουν εκεί/αχ αυτή η απόσταση/άτιμη κοινωνία" κτλ., έχω την ίδια παρόρμηση.

Θα 'θελα να τους γράψω ενθαρρυντικά λόγια, να τους αντιπροτείνω λύσεις, αλλά γνωρίζοντας εξ ιδίων πόσο δύσκολο μπορεί να είναι το πρώτο βήμα ή/και πόσο φρούδα μοιάζουν τα λόγια χωρίς ουσιαστική υποστήριξη, ουδέποτε μίλησα.

Πρόσφατα ανακοινώθηκε πως πολύ σύντομα θα έχουμε στα χέρια μας έναν οδηγό, μια ενδελεχή καταγραφή όλων των οικιακών τελετών, ιεροπραξιών που στόχο έχει να ρίξει φως στις λατρευτικές πρακτικές, στη θεμελίωση των Οίκων μας σύμφωνα με την προγονική Παράδοση! 

Είχα την τύχη να διαβάσω το βιβλίο "Οικιακή Λατρεία" που εκδίδει η Λατρευτική Κοινότητα "ΛΑΒΡΥΣ", πριν αυτό λάβει την τελική του μορφή. Και κάθε φορά που το διάβαζα, συνειδητοποιούσα πως είχα επιτέλους αυτό που έλειπε προκειμένου να απαντήσω σε όλους όσους δηλώνουν πως θέλουν αλλά δεν μπορούν.

Διότι μπορεί να μην έχουμε όλοι την ευχέρεια της συμμετοχής στις πολιτειακές εκδηλώσεις, αλλά πλέον δεν έχουμε καμμία δικαιολογία να μην ανάβουν οι Εστίες των Οίκων μας, να μην σπένδουμε στις οικιακές Θεότητες, να μην τελούμε τις ονοματοδοσίες των παιδιών μας, τους Γάμους, την Ταφή, να μην εορτάζουμε τη Νουμηνία, τις Πανσελήνους, την Ηλιοδίτη και τόσες άλλες εκδηλώσεις προς τιμήν των Θεών μας.

Δεν μπορούμε πια να είμαστε απόντες, διότι θα θεμελιώσουμε τους βωμούς των Οίκων μας, θα διατηρήσουμε άσβεστο το Πυρ της Εστίας μας, και θα τιμούμε τους Θεούς, τους Ήρωες και τους Προγόνους μας, όπως τους αξίζει.

Και είμαι βέβαιη πως, αργά ή γρήγορα, σε κάθε πόλη που θα «ανάβουν» οι Οικιακές Εστίες, θα αρχίσουν να τελούνται και Πολιτειακές εορτές.  Ελπίζω μέχρι τότε να έχει εκδοθεί και το δεύτερο βιβλίο «Πολιτειακή Λατρεία». 

Αναποδογυρισμένος κόσμος

 

Ο Ευνάπιος μάς διασώζει ένα απόσπασμα πού αναφέρεται στόν Αντωνίνο τόν γιό τής Σωσιπάτρας, μεγάλης Νεοπλατωνικής φιλοσόφου από τήν Έφεσσο.
Οι τελευταίοι Έλληνες είδαν τόν κόσμο τους νά γυρίζει ανάποδα βιώνοντας τήν χριστιανική βαρβαρότητα. Τά στίφη τών "μοναχών" διψώντας γιά έρημο στέρεψαν τόν κόσμο από τά Ιερά νάματα τού Ελληνικού ψυχισμού.

 

"Τα ονόματα των δύο παιδιών δεν υπάρχει λόγος να τα αναφέρω. Ο Αντωνίνος, όμως (το τρίτο παιδί), ήταν αντάξιος των γονέων του, γιατί εγκαταστάθηκε στο Κανωβικό στόμιο του Νείλου και αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στις θρησκευτικές τελετουργίες που τελούνταν εκεί και έκανε ό,τι μπορούσε για να εκπληρώσει τη μητρική πρόβλεψη. Όλοι οι νέοι που ήταν ψυχικά υγιείς και διψούσαν για τη φιλοσοφία σύχναζαν σε αυτόν και το ιερό ήταν κατάμεστο από νεαρούς ιερείς. Παρ’ όλο που θεωρούνταν ακόμη άνθρωπος και ερχόταν σε επαφή με ανθρώπους, είχε προφητεύσει προς όλους τους μαθητές του ότι μετά το θάνατό του το ιερό δεν θα συνέχιζε να υπάρχει για πολύ ακόμη, ότι το μεγάλο, άγιο ιερό του Σέραπη θα κατέληγε σε ένα σκοτεινό και άμορφο πράγμα και θα μετέβαλλε χαρακτήρα, πως το μυθικό και άυλο σκότος θα επέβαλλε την τυραννία του πάνω σε όλα τα όμορφα πράγματα της γης. Ο χρόνος επιβεβαίωσε όλες αυτές τις προφητείες και το όλο πράγμα απέκτησε τελικά το κύρος χρησμού. [...] Το όνομά του ήταν Αντωνίνος, που και λίγο πριν το ανέφερα. Αυτός πήγε στην Αλεξάνδρεια, όπου εντυπωσιάστηκε από το Κανωβικό στόμιο του Νείλου και το υπεραγάπησε. Έτσι, αφιέρωσε και προσάρμοσε τον εαυτό του ολοκληρωτικά στους θεούς και τις άρρητες ιεροτελεστίες που τελούνταν εκεί. Πολύ σύντομα σημείωσε προόδους στην προσπάθειά του να πλησιάσει τη φύση των θεών. Περιφρόνησε το σώμα του, απελευθερώθηκε από τις ηδονές τις σχετικές με αυτό, και βίωσε τη σοφία που είναι άγνωστη στους πολλούς. Οφείλω, όμως, να πω και κάτι παραπάνω γι’ αυτόν. Δεν προσπάθησε να ασκήσει τη θεουργία και να παρουσίασει κάτι που υπερβαίνει τη φυσική αίσθηση, ίσως γιατί φοβήθηκε την αυτοκρατορική πολιτική, η οποία ήταν αντίθετη σε τέτοιες πρακτικές. Ωστόσο, όλοι θαύμαζαν την πειθαρχία του και το δυνατό και άκαμπτο χαρακτήρα του και όλοι οι μαθητές του στην Αλεξάνδρεια κατέβαιναν να τον δουν στην ακτή. Η Αλεξάνδρεια, εξαιτίας του ιερού του Σέραπη, ήταν από μόνη της μια ιερή πόλη. Όλοι όσοι έρχονταν εκεί από όλα τα μέρη του κόσμου ήταν αριθμητικά ίσοι με τους ντόπιους, ενώ μετά τη λατρεία του θεού έτρεχαν στον Αντωνίνο, άλλοι – όσοι βιάζονταν – από ξηράς, ενώ άλλοι αρκούμενοι στα ποταμόπλοια, που τους μετέφεραν με την ησυχία τους προς το σκοπό τους. Όταν συνομιλούσαν μεταξύ τους, ορισμένοι έθεταν κάποιο επιστημονικό πρόβλημα και αμέσως δέχονταν εν αφθονία την πλατωνική σοφία. Όσοι όμως ρωτούσαν για πράγματα που αφορούν περισσότερο το θείο, «έρχονταν αντιμέτωποι με ένα άγαλμα»: κουβέντα δεν έλεγε προς αυτούς, αλλά, έχοντας τα μάτια του ακίνητα και κοιτώντας προς τον ουρανό, καθόταν εκεί αμίλητος και ανυποχώρητος. Και κανείς ποτέ δεν τον είδε να κάνει εύκολα συζήτηση για τέτοια πράγματα με οποιονδήποτε.
Όχι πολύ αργότερα, έγινε φανερό πως υπήρχε σ’ αυτόν κάποιο θεϊκό στοιχείο. Δεν πρόλαβε να αφήσει τον κόσμο των ανθρώπων και η λατρεία των θεών στην Αλεξάνδρεια και στο ιερό του Σέραπη αφανίστηκε – όχι μόνον η λατρεία, αλλά και τα ίδια τα κτίρια.[...]
Έπειτα, έφεραν μέσα στους ιερούς τόπους αυτούς που ονομάζονταν «μοναχοί»[...] και αυτοί συγκέντρωσαν τα οστά και τα κρανία των εγκληματιών [...] και κατάφεραν να τους κάνουν θεούς [...] ονομάζοντάς τους «μάρτυρες» και κάποιου είδους «αντιπροσώπους» και «πρεσβευτές» σταλμένους από τους θεούς να δεχτούν τις προσευχές των ανθρώπων [...] αλλά βεβαίως το γεγονός αυτό ανέβασε μονάχα την αξία του Αντωνίνου ως μάντη, αφού σε όλους είχε πει πως οι ναοί θα γίνονταν τάφοι."

 

Οι νεκροί εγκατέλειψαν την πόλη που ήταν πριν ζωντανή.

Κι εμείς οι ζωντανοί, την πόλη κηδεύουμε τώρα.
Παλλαδάς

Μια θλιβερή επέτειος

Σάν σήμερα, στίς 8 Νοεμβρίου τού 392 ο Ιβηρικής καταγωγής Φλάβιος Θεοδόσιος

Αύγουστος, αποκαλούμενος από τούς μελανοφορεμένους Μέγας καί τιμώμενος ώς

"Άγιος" (17 Ιανουαρίου Αγίου Θεοδοσίου του Μεγάλου ευσεβούς βασιλέως) μέ μιά

σειρά διαταγμάτων καθιστά παράνομη τή Θρησκεία τών Προγόνων μας.

Γιά μιά ακόμη φορά, ύστερα από τήν ωμά σκληρή μεταρρύθμιση τού Ακενατών στήν

Αίγυπτο, η ανθρωπότητα σπαράσσεται από τήν εξουσιαστική μανία τού

μονοθεϊσμού. Από τότε καί μέχρι σήμερα η Θρησκεία μας βρίσκεται υπό καθεστώς

παρανομίας. Ο βαρύς χειμώνας τής ερήμου παγώνει συνθλίβoντας τήν ανθοφορία τού

Λαού μας. Στα μέσα του 9ου αιώνα εκχριστιανίζονται με τη βία οι τελευταίοι

Έλληνες τής Λακωνίας.  Έγιναν πάμπολλες απόπειρες επαναφοράς τού πατρώου

έθους, αρχίζοντας από τόν Ιουλιανό, τόν Πλήθωνα έως και τά τελευταία 25 χρόνια

στήν χώρα μας. Δέν μπορείς νά θάψεις καί νά εξαφανίσεις μιά Φυσική Θρησκεία

ενός αιώνιου Κόσμου. Αυτή θ' αναζωπυρώνεται συνεχώς, ανανεώνοντας τό

γίγνεσθαι, υπενθυμίζοντας τήν παροδικότητα τών θνητών ανοσιουργημάτων.

Δέν επιθυμούμε μιά στείρα επιστροφή στό παρελθόν, αλλά προσπαθούμε νά

συνδεθούμε μέ τήν βιαίως κατασταλείσα παραδοσή μας, πορευόμενοι στό μέλλον.

Σήμερα οι Έλληνες Πολυθεϊστές προσπαθούμε νά βαδίσουμε στά χνάρια τής

Προγονικής Παράδοσης θεμελιώνοντας μέ τή σειρά μας ένα σύγχρονο παρόν. Όπως

λέει ο  Αλαίν ντε Μπενουά:

"Η παράδοσις δεν είναι το παρελθόν. Αυτό δεν πρέπει να σταματήση κανείς να το

λέει και να το ξαναλέει. Η παράδοσις έχει την ίδια σχέση με το παρελθόν, όπως

και με το παρόν και με το μέλλον. Βρίσκεται πέρα από τον χρόνο. Δεν αναφέρεται

σ’ αυτό που είναι αρχαίο, αυτό που είναι «πίσω μας», αλλά σ’ αυτό που είναι

μόνιμο, σ’ αυτό που είναι «μέσα μας». Δεν είναι το αντίθετο του νεωτερισμού,

αλλά το πλαίσιο, μέσα στο οποίο πρέπει να γίνονται οι νεωτερισμοί, ώστε να

έχουν σημασία και διάρκεια."

Δέν μυξοκλαίμε, ούτε τελούμε μνημόσυνα μισαλλοδοξίας. Αγωνιζόμαστε καί

απαιτούμε τή θέση πού αξίζει σέ μιά Θρησκεία πού γονιμοποίησε τόν ευγενέστερο

ίσως Κόσμο πού έζησε η Γή μας.